Saltar ao contido principal

Violencia sutil

Onte foi o día escollido pola ONU para que o mundo clamase a unha soa voz contra a violencia machista. E si, é unha boa oportunidade para facer exactamente iso: responder, enfrontar, berrar un Non firme, contundente e enérxico contra ese tipo concreto de violencia. Pero obviamente, o problema vai requerir moito máis compromiso por parte de todos. Compromiso de verdade: dicir Non, rebelarse como se nolo fixeran a nós, e non mirar para outro lado cando nos toque vivir ou presenciar algo diso que onte a todos nos parecía tan intolerable.



Porque se non actuamos cando nos toca vivilo ou presencialo, daquela, o día de onte non servirá para nada máis que para compartir un hashtag, unha foto, ou unha frase feita no frío muro dunha rede social. E nese aspecto, no de implicarnos, creo que nos falta a todos un pouco máis de determinación, por exemplo increpando ao agresor, ou dirixíndonos á vítima para ofrecerlle a nosa axuda, ou se cadra usando o teléfono para avisar á policía. Porque é precisamente a impunidade, a ausencia dunha reacción áxil e contundente, un dos maiores aliados desta violencia.

E non esquezades que isto non vai só de asasinatos ou agresións físicas. Estas son só as formas máis evidentes e repulsivas. Pero non. A violencia de sexo non sucede só cando morre unha muller. Comeza moito antes, porque hai moitas outras sutiles formas de facer violencia machista.
E ti? Saberías recoñecelas?


Por último, non podo deixar pasar a oportunidade de compartir algún dos moi bos traballos que coñecín estes días sobre o tema. Este, de El País é un deles. Facede clic, e mirade, descubride, investigade. Porque a información é poder. 

http://elpais.com/especiales/2015/violencia-de-genero/

Comentarios

  1. Falando todos sobre o tema nunha das clases de hoxe, xerouse moito interese cando mencionamos o contido deste experimento sociolóxico que viu a luz hai moi poucos días. Para os que vos quedastes con ganas de velo, aquí vos queda a ligazón. Espero que vos axude a sacar conclusións:
    https://www.youtube.com/watch?v=y6v5IVkIPvM

    ResponderEliminar
  2. Anónimo28/11/15

    Penso que hai unha pregunta que a gran maioría nos facemos: " ata cando?!!". Eu tamèn digo: NON A VIOLENCIA DE XÈNERO!!. Non a ningún tipo de violencia!! Bravo Miguel por sumarte e aportar esta moeda tan importante. Todos debemos axudar. S.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...