Saltar ao contido principal

Petos de ánimas: o medo como arma

 Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás. Eso pon nalgúns coma este. Glups.

Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo.

Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche:
  • Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco.
  • As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena.
  • O PURGATORIO sería ese espazo de tempo no que as almas deben purgar (de aí o nome) os seus pecados, pagar por eles, liberarse totalmente... antes de poder descansar en paz eternamente. Ou sexa, o purgatorio é como ir a Setembro.
Para que as ánimas puideran saír do purgatorio (a Igrexa o preparou todo meticulosamente no Concilio de Trento, no XVI), animábase aos crentes a rezar e a pedir por elas. Pero ollo, tamén valía ofrecer misas e limosnas para lograr así salvar a esas almas que ben podían ser, por certo, as dos teus defuntos... ou o día de mañá a túa. E aí exactamente é onde entran os nosos petos de ánimas: pequenos monumentos estratexicamente colocados (para ser vistos), deseñados (para infundir temor) e promocionados (para facer caixa a conta deses medos).

E aí seguen. Afortunadamente. Sen caixa nin limosnas. Pero lembrándonos coa súa arte ruda e sinxela o efímero da vida e o inevitable da morte e, por suposto, lembrándonos cómo non hai tanto a Igrexa lograba ternos mansos, colaboradores e collidos polos colares. E por eso me gustan, aínda que non crea. Porque nos explican. 

Qué che parece?

Comentarios

Publicacións populares deste blog

V Concurso CineHistoria

Os bos costumes non se poden perder. Por iso, había que volver coa quinta edición do Concurso máis lonxevo (creo) do noso instituto.  Como cada ano, convoco aos meus alumnos de Historia do Mundo Contemporáneo (1º Bacharelato) a un certame, que non é máis que unha escusa para ver cine... e, a través dese cine, para tecer lazos invisibles coa Historia, ou sinxelamente coa vida .  Que como o facemos? Doado. Entrego unha lista ampla de películas coas que un se pode achegar á Historia (ou ao bo cine); concedemos un prazo de tempo para que cada alumno poida ver polo menos unha delas; e cando todos teñen visto xa a súa peli, chego un día por sorpresa a clase e exclamo: " Aquí comeza o Concurso de Críticas CineHistoria! ";  ese día, nun silencio de 20 minutos e baixo pseudónimo, cada alumno esfórzase por escribir a crítica da peli que viu, sabendo que debe facelo da forma máis persoal, orixinal e efectiva posible...   Con que premio? Con cal vai ser! Aquí comeza o V CONCURS

"Bulldog": o bulling no meu instituto

Hai débedas que teño e esta é unha que xa vai tocando saldar . Por que? Pois primeiro, porque llo debo a  Alan e ao seu equipo , que viñeron hai xa case un ano coas súas cámaras, luces e ilusións para facer algo grande; e segundo, porque  os  informativos seguen lembrándonos con demasiada frecuencia a necesidade de amosar, concienciar e falar con todos os medios dispoñibles do acoso escolar . Do  bulling , ese problemón teu, meu e de todos. O que vos vou contar sucedeu a finais do curso pasado .  Alan, que fora alumno meu  (e agora o é da  Escola de Imaxe e Son  de Vigo), reapareceu polo instituto.  Traía un cartel con cinta adhesiva baixo o brazo, no que poñía : " Buscamos persoas que aparenten entre 15 e 18 anos para participar como actores nunha curtametraxe que rodaremos no teu instituto " .  Evidentemente eu non daba o perfil, e como actor son un cenutrio de primeira . Pero entusiasmado polos proxectos nos que se enrolan os que foron alumnos, decidín facer o

Galicia Nazi

No 2004 apareceu isto en Vigo . Unhas obras no Monte do Castro desenterraron este botón cunha peculiar versión do emblema nazi. Algúns investigadores demostraron que esta simboloxía era a propia dos axentes secretos da Alemaña de Hitler. E apareceu aquí, en Galicia. Nunha Galicia sementada de pegadas nazis . Vía Isto non é Berlín, é Vigo o 25 de maio de 1939 . A guerra civil acababa de rematar, e 6.000 soldados enviados por Hitler en axuda de Franco desfilaron na cidade antes de partir de volta a Alemaña. A despedida foi masiva e espectacular, coas rúas cheas ata a bandeira de persoas vitoreando, aplaudindo e facendo o saúdo nazi ao paso dos soldados da Lexión Cóndor . O bando do alcalde tampouco deixaba lugar a dúbidas: saír á rúa aquel día non era unha elección: Los vigueses, que tienen el honor de poder testimoniar por última vez la gratitud de España a la noble Nación alemana, acudirán todos a despedirlos.   Fotogramas do documental A arañeira , de Eduardo