Saltar ao contido principal

Noite estrelada, con Van Gogh... e interactiva

"Por fin, o ceo estrelado pintado na noite mesma"Vincent Van Gogh.


Van Gogh soñaba con captar toda a intensidade das estrelas, e os efectos da luz na escuridade. Logrouno en 1888 con esta "Noite estrelada sobre o Ródano", cando xa vivía en Arlés, pouco antes da automutilación e de ser internado no sanatorio. Gústame moitísimo esta Noite, moito máis que a outra que pintou. Nela están os seus trazos característicos: cores intensas (que buscan contrastes marcados), pinceladas longas e vivas (para dar forza e emotividade), e unha paisaxe enmarcada nunha composición ampla (a parella, o negro Ródano, a cidade cos farois acesos, e a inmensa luz das estrelas). Pero nesta ocasión, a pintura non transmite aínda tormento, nin loucura, nin a inestabilidade emocional que sufría Vincent. Moi ao contrario, hai equilibrio, calma, silencio... tranquila sensibilidade. Ao fondo, ata se distingue ben a Osa Maior, esa que semella un cazo ou carro, e que é a constelación máis visible do hemisferio Norte. Védela...?

Pois agora que as Perseidas converten as noites de agosto no mellor espectáculo pirotécnico que existe (100 meteoros visibles á hora!), é o mellor momento para saír á procura de espléndidas noites estreladas. Así que se podedes, facédevos cun planisferio celeste, xirade o disco branco ata situalo na data e hora correspondentes, e buscade no noso ceo a mesma Osa Maior que Van Gogh retratou por fin aquela noite de 1888, desde a ventá da súa casa amarela, á beira do Ródano. Cun pouco de sorte, o xenial pelirroxo faravos un guiño desde aló arriba, en forma de Perseida... Acaso transmutado en estrela fugaz.

E se non tedes un destes planisferios, Don't worry!
Clic na foto, e vivide as estrelas en Versión Interactiva!

Comentarios

  1. Vitoria19/8/13

    Desde o punto de vista das estrelas o espectáculo consiste en ver pasar desexos fugaces...
    ;-)

    ResponderEliminar
  2. Ou tamén en preguntarse o nome dos insignificantes puntiños que brillan ao lonxe, na inmensa noite do universo... Desde o seu punto de vista. :)

    http://sociedad.elpais.com/sociedad/2013/07/23/actualidad/1374582829_839160.html

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...