Saltar ao contido principal

Poesía visual

Frotade os ollos os que ides a Barcelona este mes. Acabo de ler que Chema Madoz expón na Casa Milá, de Gaudí, que visitaredes. E menuda guinda! Porque as fotos de Chema son...  Cómo dicilo? Poesía visual. Madoz colle o obxecto máis cotiá que poidades imaxinar, e coa súa creatividade modifícao levemente ata amosarnos a súa alma oculta. Esa que nós non adoitamos ver. Unha mostra?






Extrañeza, sorpresa, sorriso... Así reaccionamos cando descubrimos a orixinal e irónica asociación de ideas contida en cada foto. Os obxectos son cotiás, pero o seu sentido convértese de pronto nalgo novo e sorprendente... Que non precisa nin de título.
Todo está diante nosa, só hai que saber mirar. 
Máis, AQUÍ.  
Etiquetas:

Comentarios

  1. Vitoria10/6/13

    Que necesaria a mirada de quen ve no fondo oscuro dunha paelleira un cosmos estrellado!
    Os obxetos rebélanse, non obedecen, queren ser outras cousas... e Chema Madoz en lugar de reprimilos, anímaos e fotografíaos...

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira10/6/13

    Creo que foi Paul Klee, quen dixo que a arte non busca reproducir o que vemos, senón precisamente facer visibles aquelas cousas que non sempre o son.

    Imaxinación = Liberdade.
    Bendita rebelión!

    ResponderEliminar
  3. marisa12/6/13

    ¡que fotos mais orixinais! mentras as estás vendo non se che vai o sorriso, seguro que o pasaredes moi ben vendo a exposición.

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira12/6/13

    Estar nunha exposición de Chema Madoz é exactamente así: ir de sorriso en sorriso. E cando por fin saes á rúa, daste conta de que o fas buscando atento calquera signo de pequena rebelión nos obxectos... :)

    Non vos perdades un paseo pola súa web, facendo clic sobre o nome do artista, na primeira liña do texto da entrada.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis