Saltar ao contido principal

Rock in the School

Os cursos hai que empezalos ben, con ganas e moita enerxía. Vós, e nós. Este ano estarei no IES de Vilalonga, en Sanxenxo, e tócame facer quilómetros. Así que tiraremos de Ramones, Scream, ou do que toque (admítense suxerencias musicais) para chegar como hai que chegar a clase. Como Rainer en La Ola... Lembrádesvos? 
Clic na imaxe!


Moito ánimo, traballo e sorte para todos nesta Ola que empeza o luns!
Etiquetas:

Comentarios

  1. Nerea16/9/11

    Ánimo e sorte para ti tamén!!
    Espero que a Ola que comeza o luns teña un final distinto co da película!!

    ResponderEliminar
  2. Sandra16/9/11

    "Runaway" de Bon Jovi!!!!enerxía para comezar o día!!e o novo curso ou o que se nos poña por diante!! ÁNIMO A TOD@S E MOITÍSIMA SORTE!!!!

    ResponderEliminar
  3. Miguel Abraira16/9/11

    Grazas mozas. Con Runaway ou o que sexa, eu tamén espero que a Ola que comeza o luns teña un final distinto ao da peli! (Nerea, non lles deas ideas a estes caníbales!).

    ResponderEliminar
  4. elvira18/9/11

    Sorte Miguel, botaremoste de menos por aqui.

    ResponderEliminar
  5. Miguel Abraira18/9/11

    Grazas Elvira. E eu a vós, sen dúbida. Verémonos pronto! Ánimo e un abrazo grande.

    ResponderEliminar
  6. Andrea Ledo19/9/11

    Miguel! bueno, anque non estés este ano, espero seguir podendo ver os vídeos explicativos do intrépido D.Miguel que se cola na boca do lobo para ofrecernos as mellores grabacións! moita sorte en todo, e, algún día, pásate por aquí!

    ResponderEliminar
  7. Miguel Abraira19/9/11

    Conta con eses "intrépidos" vídeos, Andrea. Xa hai tempo que non cae ningún...
    Sorte a ti tamén, e a ver se podo facer esa visita pronto!

    ResponderEliminar
  8. Duarte Eiros20/9/11

    School Out!! de Alice Cooper, jeje, perfecta para a ocasión, e tamén I Love Rock n´Roll de Joan Jett.
    Espero esa visita ansioso, pero avisa con antelación...tamen continuo esperando a que vexas ''Érase una vez América''...

    ResponderEliminar
  9. Miguel Abraira20/9/11

    Boas propostas as dúas (con predilección polo clásico de Joan Jett). Acordareime cando sonen!
    Menos mal que me lembras o título da película, porque esquecérame de vela.
    Por Meira irei pronto, espero. Polo instituto, un día en que vós teñades clase e eu non (máis difícil). Xa aviso cando pase!

    ResponderEliminar
  10. Antón22/9/11

    Como pra esquecerse desta película, Miguel!! jaja por certo, e é persoal, master of pupetts levanta ánimos! jajaj

    ResponderEliminar
  11. Miguel Abraira22/9/11

    Bueeeno, Antón! Vaia se os levanta! Que imos dicir de Master of Puppets... A estas alturas! Eu creo que é a canción que máis escoitei na miña vida. Imposible aburrirse dela. E menos tocándoa á batería... non?

    ResponderEliminar
  12. Antón23/9/11

    Jajaja, tocándoa na batería moito menos, tes razón!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis