De illas, soños e tesouros

Hai uns días, nun comentario, pedíanme un libro: "algo para soñar este verán". E acabo de regresar dun bonito soño de apenas duascentas páxinas, asi que... que menos que compartilo.

Moedas ("Doblones"), cofre e mapa procedentes do tesouro rescatado en augas do Atlántico,
ao dicir de certos alumnos meiregos, ao remate da travesía de 2009 (Museo Naval de M.A.)

A primeira vez que o lin tiña doce anos, e atopeino nunha biblioteca pública. O título prometía mar, liberdade, illas desertas, amigos contados, perigosas compañas e un formidable tesouro enterrado non sei onde. Imposible non levalo prestado para casa. Así que, durante días, sentinme un intrépido grumete a bordo da miña cama (que chamei Hispaniola), odiei ao canario da veciña coma se fose o temible loro de John Silver, planifiquei a fuga do fortín da miña casa para explorar o que fose que houbera aló fóra, e aprendín, de paso, que os piratas nunca molaron nada, e que en realidade non son máis que deplorables maleantes e uns fillos da gran gruta mariña. E pareceravos mentira, pero aínda conservo como tesouro  a entusiasta ficha de lectura que ese mesmo mes entreguei na escola ao meu mestre de Lingua Española, don José Luís Gallego, quen me regalou para sempre o costume de divertirme lendo.

O meu paso polo libro de Stevenson, en 1989. Na parte de atrás, resumo a novela (regular).
 Hoxe seguría dándolle o sobresaínte.

Medrei con eses recordos. E agora que veño de relelo, vinte e dous anos despois, xuro e perxuro que sigo pensando exactamente o mesmo: Quen me dera ser o pequeno e valente Jim Hawkins para vivir nunha pousada á beira do océano, e que un día entrase pola porta un vello lobo de mar cunha enorme cicatriz cruzándolle o rostro e un gran cofre mariño arrastras. O que daría eu por abrilo a escondidas e atopar no seu interior un manuscrito cun mapa oculto e varias cruces sobre unha illa de misterioso nome. Como me gustaría ter un par de amigos dispostos a fletar un barco para partir e levarme con eles, aínda que a súa tripulación nunca me resultase de fiar. Mataría, en fin, por poder vivir despois todo o demais: a traizón descuberta entre as mazás dun tonel, a brutal tensión nas horas previas ao motín, os cañonazos asubiando sobre as cabezas en plena fuxida, a carreira por entrar no antigo forte antes que os rebeldes,... 

Así que se vos apetece un bo soño de verán antes de que este acabe, enroládevos con Jim e non teñades medo do barco. Iso si, non perdades de vista á tripulación. Porque como diría Conrad, "os barcos son todos bos. O problema son os homes a bordo".

LA ISLA DEL TESORO, de Robert L. Stevenson