Saltar ao contido principal

Gañadoras IX Concurso CineHistoria 2022

Mar (Xouba) e Marta (Bogart), son as flamantes gañadoras deste IX Concurso, do que se levan de premio, como non, dúas entradas cada unha para ir ao cine con quen lles apeteza, a ver o que queiran, cando lles pete. En butaca e con pantalla enorme.

A idea era ver Cine e Historia todo nun. Bastaba con escoller unha peli dunha ampla listaxe de filmes da Historia de España, vela e, unha vez rematada, atreverse a escribir sobre ela unha crítica con alma. Un texto breve pero impactante, que fixese cóxegas, que retumbase no peito ou que espertase algo ao lelo.  Como a delas:

A LINGUA DAS BOLBORETAS, por Xouba
A lingua das bolboretas, a espiritrompa, é longa. Longa, coma o primeiro día de clases cando tes dez anos e moitísimo medo a non encaixar co resto de compañeiros. Longa, coma as noites nas que non podes durmir porque o mundo ao teu arredor muda, e ti non eres quen de comprendelo aínda. Longa, coma a viaxe que Moncho, o protagonista desta película, fará. "A lingua das bolboretas" destaca pola súa capacidade para explicar unha situación tan complexa política e socialmente coma o foi a Segunda República e a Guerra Civil en Galicia dende os ollos dun neno. Por amosar a maxia no máis pequeno, nas saídas de clase ao campo e en roubarlle ás mazás ao veciño. Por lograr que o espectador esqueza por un momento todo o que coñece de historia e lle preste os seus ollos a Moncho, descubrindo o innecesariamente complicado mundo dos maiores xunta el. Pero, sobre todo, destaca por brindarlle á verba "espiritrompa" un novo significado, un que coido non aparece na RAG, mais quedará gravado na memoria de todo quen vexa este filme.

MAIXABEL, por Bogart
¿En que pensamos cuando escuchamos palabras como justicia, libertad o atrocidad? Maixabel por un momento me ha transladado a aquellas clases de catequesis con Don agustín, sobre el perdón y la
redención, conceptos demasiado complejos para la mente de una niña de 8 años. Y es que, ¿hasta que punto el ser humano sigue siéndolo? ¿cual es el horizonte que delimita y separa los actos de un mortal y los de una deidad? E.T.A jugó las cartas de un auténtico dios eligiendo quien podía vivir y quien no en función de sus propios criterios. Lo contrario de Maixabel que ha jugado la cara contraria de la misma moneda, la de una divinidad, comprendiendo lo incomprensible, para así poder perdonar lo imperdonable.

Outras seis críticas fixeron sorrir ao xurado e lle complicaron a vida á hora de decidir a quen lle ían dar os points de rigor. Un xurado, por certo, do máis riquiño, formado polos tres últimos gañadores deste concurso (Gabi, Lois e Javi), a profesora e escritora Iria Misa, a locutora de radio especialista en cine Paula Alonso e eu mesmo. Cada un de nós podía dar soamente un, dous e catro puntos. E tras unhas votacións máis estresantes que o televoto de Eurovisión, os resultados foron estes:


Pero en verdade gañamos todos. A sala de cine, porque gañou novo público; o  alumnado, porque descubriu un feixe de pelis para achegarse a esa Historia que coñecemos xuntos este ano; a Historia, porque logrou colarse disfrazada de peli na vida de mozos de 17 e 18 anos; o xurado porque nos sentimos de novo preto durante un rato; e eu porque este concurso me permite cociñar algo diferente con tres ingredientes que adoro: a historia, o cine e ti.

E agora que o curso remata... que peli vas ver, si ou si, este verán?

Comentarios

Publicacións populares deste blog

V Concurso CineHistoria

Os bos costumes non se poden perder. Por iso, había que volver coa quinta edición do Concurso máis lonxevo (creo) do noso instituto.  Como cada ano, convoco aos meus alumnos de Historia do Mundo Contemporáneo (1º Bacharelato) a un certame, que non é máis que unha escusa para ver cine... e, a través dese cine, para tecer lazos invisibles coa Historia, ou sinxelamente coa vida .  Que como o facemos? Doado. Entrego unha lista ampla de películas coas que un se pode achegar á Historia (ou ao bo cine); concedemos un prazo de tempo para que cada alumno poida ver polo menos unha delas; e cando todos teñen visto xa a súa peli, chego un día por sorpresa a clase e exclamo: " Aquí comeza o Concurso de Críticas CineHistoria! ";  ese día, nun silencio de 20 minutos e baixo pseudónimo, cada alumno esfórzase por escribir a crítica da peli que viu, sabendo que debe facelo da forma máis persoal, orixinal e efectiva posible...   Con que premio? Con cal vai ser! Aquí comeza o V CONCURS

"Bulldog": o bulling no meu instituto

Hai débedas que teño e esta é unha que xa vai tocando saldar . Por que? Pois primeiro, porque llo debo a  Alan e ao seu equipo , que viñeron hai xa case un ano coas súas cámaras, luces e ilusións para facer algo grande; e segundo, porque  os  informativos seguen lembrándonos con demasiada frecuencia a necesidade de amosar, concienciar e falar con todos os medios dispoñibles do acoso escolar . Do  bulling , ese problemón teu, meu e de todos. O que vos vou contar sucedeu a finais do curso pasado .  Alan, que fora alumno meu  (e agora o é da  Escola de Imaxe e Son  de Vigo), reapareceu polo instituto.  Traía un cartel con cinta adhesiva baixo o brazo, no que poñía : " Buscamos persoas que aparenten entre 15 e 18 anos para participar como actores nunha curtametraxe que rodaremos no teu instituto " .  Evidentemente eu non daba o perfil, e como actor son un cenutrio de primeira . Pero entusiasmado polos proxectos nos que se enrolan os que foron alumnos, decidín facer o

Galicia Nazi

No 2004 apareceu isto en Vigo . Unhas obras no Monte do Castro desenterraron este botón cunha peculiar versión do emblema nazi. Algúns investigadores demostraron que esta simboloxía era a propia dos axentes secretos da Alemaña de Hitler. E apareceu aquí, en Galicia. Nunha Galicia sementada de pegadas nazis . Vía Isto non é Berlín, é Vigo o 25 de maio de 1939 . A guerra civil acababa de rematar, e 6.000 soldados enviados por Hitler en axuda de Franco desfilaron na cidade antes de partir de volta a Alemaña. A despedida foi masiva e espectacular, coas rúas cheas ata a bandeira de persoas vitoreando, aplaudindo e facendo o saúdo nazi ao paso dos soldados da Lexión Cóndor . O bando do alcalde tampouco deixaba lugar a dúbidas: saír á rúa aquel día non era unha elección: Los vigueses, que tienen el honor de poder testimoniar por última vez la gratitud de España a la noble Nación alemana, acudirán todos a despedirlos.   Fotogramas do documental A arañeira , de Eduardo