Saltar ao contido principal

Gañadores do 8ª Concurso CineHistoria!

Como dicía Julio Cortázar: "todo debe ser un poco insólito en este mundo, porque lo contrario de lo insólito es lo común, o sea una lata".

Posiblemente este 2019-20 foi o curso máis raro da túa Historia... e da miña! Motivo de máis para facer cousas insólitas. Por iso, en plena pandemia e con todo en suspenso, incluso Eurovisión, lanceime (lanzámonos) a facer a entrega de premios máis ambiciosa e tola da miña vida: a través dun Directo de Instagram, en aberto, con todos (profe e alumnado) vestidos de gala para a ocasión, e emulando a adictiva dinámica de Eurovisión. Con conexións cos membros do xurado, táboa de puntuacións con clasificación e entrega de premios aos 3 autores gañadores en rigoroso directo. E todo cun móbil e unha conexión a internet. Pero con moitas moitas ganas e ilusión.

Unha tolemia total que nos fixo sorrir, esquecer por unhas horas a pandemia e sentir que estabamos nun sábado noite normal, celebrando un concurso educativo como se fora case unha festa. E creo que, en efecto, o foi. Seino porque sorrío moito cada vez que vexo as imaxes do vídeo-resume da gala (clica no subliñado!).

Gustaríame que non esquezades este día. Non só pola festa e o ruído, sano e pegadizo, que fomos capaces de montar en torno a un concurso educativo da clase de Historia. Senón tamén polos valores que demostrasteis ter para que esto pasase de ocurrencia a realidade: a amizade, o compromiso, o afán de superación, a colaboración... E sobre todo o valor de atreverse a facelo diferente. E porque, non o olvidedes, o cine, como a vida, serve para recordarnos que sempre, sempre, Somos Historia. ;)

Comentarios

Publicacións populares deste blog

IX Concurso CineHistoria

Á Historia pódese viaxar de moitas maneiras diferentes , e seguramente ti xa probaches moitas delas: escoitando unha avoa, paseando atento por vilas e cidades, mergullándonos nos libros ou, por suposto, a través dunha clase. Pero de todas as opcións, poucas tan eficaces, estimulantes e memorables como o cine. E por iso cada curso entrego ao alumnado unha xenerosa listaxe de pelis relacionadas dunha ou outra maneira coa Historia que lles tocou estudar. Para que elixas, para que viaxes ao pasado con ela e para que, unha vez vista, escribas sobre ela. Ese é o obxectivo deste concurso. Convencer ao lector, en apenas dez liñas, sobre a conveniencia (ou non) de ir correndo a ver esa peli . Para valoralas, haberá un xurado de cando menos catro persoas, que decidirán soberanamente, sen televoto nin outras gaitadas. As dúas mellores críticas (as que máis puntos obteñan) levarán un premio do máis cinéfilo: entradas ao cine para dúas persoas, no día, sesión e película que elas decidan! Así pois,

Gañadoras IX Concurso CineHistoria 2022

Mar (Xouba) e Marta (Bogart), son as flamantes gañadoras deste IX Concurso,  do que se levan de premio, como non, dúas entradas cada unha para ir ao cine con quen lles apeteza, a ver o que queiran, cando lles pete .  En butaca e con pantalla enorme. A idea era ver Cine e Historia todo nun. Bastaba con escoller unha peli dunha ampla listaxe de filmes da Historia de España, vela e, unha vez rematada, atreverse a escribir sobre ela unha crítica con alma . Un texto breve pero impactante, que fixese cóxegas, que retumbase no peito ou que espertase algo ao lelo.  Como a delas : A LINGUA DAS BOLBORETAS, por Xouba A lingua das bolboretas, a espiritrompa, é longa. Longa, coma o primeiro día de clases cando tes dez anos e moitísimo medo a non encaixar co resto de compañeiros. Longa, coma as noites nas que non podes durmir porque o mundo ao teu arredor muda, e ti non eres quen de comprendelo aínda. Longa, coma a viaxe que Moncho, o protagonista desta película, fará. " A lingua das bolboretas

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espazo de