Saltar ao contido principal

Gañadores do 8ª Concurso CineHistoria!

Como dicía Julio Cortázar: "todo debe ser un poco insólito en este mundo, porque lo contrario de lo insólito es lo común, o sea una lata".

Posiblemente este 2019-20 foi o curso máis raro da túa Historia... e da miña! Motivo de máis para facer cousas insólitas. Por iso, en plena pandemia e con todo en suspenso, incluso Eurovisión, lanceime (lanzámonos) a facer a entrega de premios máis ambiciosa e tola da miña vida: a través dun Directo de Instagram, en aberto, con todos (profe e alumnado) vestidos de gala para a ocasión, e emulando a adictiva dinámica de Eurovisión. Con conexións cos membros do xurado, táboa de puntuacións con clasificación e entrega de premios aos 3 autores gañadores en rigoroso directo. E todo cun móbil e unha conexión a internet. Pero con moitas moitas ganas e ilusión.

Unha tolemia total que nos fixo sorrir, esquecer por unhas horas a pandemia e sentir que estabamos nun sábado noite normal, celebrando un concurso educativo como se fora case unha festa. E creo que, en efecto, o foi. Seino porque sorrío moito cada vez que vexo as imaxes do vídeo-resume da gala (clica no subliñado!).

Gustaríame que non esquezades este día. Non só pola festa e o ruído, sano e pegadizo, que fomos capaces de montar en torno a un concurso educativo da clase de Historia. Senón tamén polos valores que demostrasteis ter para que esto pasase de ocurrencia a realidade: a amizade, o compromiso, o afán de superación, a colaboración... E sobre todo o valor de atreverse a facelo diferente. E porque, non o olvidedes, o cine, como a vida, serve para recordarnos que sempre, sempre, Somos Historia. ;)

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver, fíx

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espazo de

Praia das Catedrais: como morrer de éxito

Quen diría que non vivimos no paraíso? Ninguén. E despois de pasar por Ribadeo, na Mariña lucense, menos. Alí está unha das paisaxes máis espectaculares da península Ibérica: a praia de Augasantas, máis coñecida polo sobrenome de praia das Catedrais .  Vía Aquí a costa está alta e remata en acantilados , cortados a conciencia pola acción do mar, que leva séculos desfacendo e facendo formas caprichosas: arcos, bóvedas e furnas que lembran á arquitectura das grandes catedrais. Formas difíciles de aprezar cando a marea está alta e cubre toda a praia. Vía Pero que coa marea baixa se converten nunha impresionante paisaxe a explorar . Iso si, unha paisaxe viva, sometida a continua erosión, e polo tanto perigosa. Non é prudente camiñar sobre os arcos, nin fiarse en exceso da solidez dos materiais. Pensade que o mar castiga a diario estas paredes ata que, no momento menos pensado, se veñen abaixo, por imposible que nos pareza . Como neste vídeo . Por iso é lugar para ir con coid