Saltar ao contido principal

Gañadores do 7º Concurso CineHistoria!

Houbo aplausos como non lembraba para as flamantes gañadoras (maioría de rapazas) do 7º Concurso CineHistoria! 



Sandra, Fatima, Lía e Moncho, por esta orde, foron as campionas do 7º Concurso de minicríticas CineHistoria. Este ano o tribunal estaba formado por seis persoas, que leron as críticas individualmente para poder escoller cada un as súas 3 minicríticas favoritas. Este é o cadro de votacións, tal e como quedou. Cada 1º posto equivalía a 3 puntos, 2º a 2 puntos, e un 3º posto equivalía a 1 punto. Ao sumar todos, o resultado foi o que vedes. Á esquerda, as críticas que obtiveron votos; e enriba, o nome dos membros do tribunal: unha economista e xornalista (Paula), unha profesora e escritora (Iria), os tres alumnos gañadores do ano pasado (Paulo, Noé e David Fletcher... só faltaba Carlos) e un tal Miguel que debo ser eu.


Non sei que sentiredes dentro duns anos, cando, por curiosidade ou aburrimento, volvades atoparvos con esta publicación ou con algunha destas fotos. Pero sabedes que lembrarei eu? Recordarei a estraña sensación de vervos chegar un venres ás 8.45 da mañá (nada menos) e entrar pola porta sorrintes e expectantes; revivirei ese punto de tensión que flotaba no ambiente; as ganas irrefreables de bater palmas e rachar gorxas a cada gañador que se ía coñecendo; a emoción que asomaba en vós cando era o voso nome o que podía estar a punto de saír; a entrega de premios; as fotos finais; o agridoce sabor a última clase; e, no fondo, abríndose paso como unha luz imparable, o  inconfundible olor a verán. Todo isto lembrarei. E cando o faga, aí estaredes vós; cada un de vós. Agora que (xa o sabedes), Somos Historia.

Grazas por seguirme, por unirvos e por axudarme en todo aquilo que vos propuxen.
Merecedes todo un verán. Que o teñades, amig@s.
Vémonos pronto. 

Déixovos, como non, coas catro críticas gañadoras.
Que vos gusten tanto como a nós:

1º PREMIO * SANDRA
V DE VENDETA, por System Error
Imagínate que un día tu conciencia alcanza otro nivel. Imagínate que te vanaglorias de tus propias limitaciones. Imagínate que ya no tienes miedo. Si has llegado hasta aquí y cumples con estos requisitos te advierto de que te acabas de convertir en un objetivo mortal para el poder. Eres uno de “esos”, eres un antisistema reflejado en V de Vendeta. Nos aferramos al Estado como si fuera un continente para respirar pero éste nos asfixia. Mira esta película y entenderás por qué se ha convertido en todo un icono de una palabra tan necesaria y significativa como lo es REVOLUCIÓN. Y dime, ¿qué hacer para alcanzar la libertad? Este 5 de Noviembre llega la hora de la verdad. ¿Recuperará la humanidad su humanidad? Es hora de cambiar el sistema, que la historia no se construye, la construímos nosotr@s.

2º PREMIO * FATIMA
PERFECT SENSE, por Zohuur
Queres experimentar unha historia en terceira persoa? Ten en conta que vivir é un gran reto, pero cun virus que ninguén logra recoñecer, quizais non poidas superalo. Os dous protagonistas son pouquiño a pouco privados dos seus sentidos, sen os cales nunca viviran. Agora os sentidos son os mellores recordos que poden ter, pero o reto non é este, senón vivir en compañía sentíndoa sen ter sentido para sentir. Pero a vida continúa, simplemente así, aprendendo a sentir.

3º PREMIO * LÍA
RELATOS SALVAJES, por Park
A humanidade levada ao extremo. Unha serie de relatos que reflicten de forma impactante ese lado cruel que temos as persoas. Asasinatos por vinganza, celos psicópatas, inxustizas sociais, traumas infantís... Por outra banda, hai determinadas partes da película que amosan un pequeno raio de bondade. Unha obra que fai pensar e reflexionar sobre nós mesmos. De verdade a ira pode con nós? Somos tan manipulábeis? Pero a pregunta máis importante é... Ata onde poderiamos chegar?

4º PREMIO * MONCHO
AMERICAN HISTORY X, por Eustaquio Habichuela
Brancos actuando coma brancos, negros actuando como negros, pero todos persoas que actúan como animais. Un filme impactante cuxo final entra como un tiro nos miolos.

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Don Carnal e Dona Coresma: 2019 vs 2021

É curioso. Quería explicar o Carnaval ou Entroido : ese período de excesos permitido pola Igrexa católica para facer máis soportable o que vén despois, a Coresma, un período de corenta e seis días de pouco alimento e moita penintencia, para lembrar o tempo que pasou Xesús no deserto soportando todo tipo de trasnadas de Belcebú.  E quería usar para esa explicación este cadro do sempre espectacular pintor flamengo Brueghel o vello . Un auténtico animal . Tanto, que cinco séculos despois, as súas pinturas seguen tendo algo que atrapa, que cautiva. Neste caso, unha táboa que leva por título O combate entre Don Carnal e Dona Coresma . Unha obra moi do estilo El Bosco, con moito detalle, moito caos, moitas persoas, moita actividade, moitos simbolismos deses que che fan abrir os ollos e darían para vinte programas de Cuarto Milenio... Estaba así, con moito zoom, embobado en descubrir cada recuncho da obra, cando de súpeto pensei... pero se isto somos nós. Si, si! Estes somos nós! A ver, fíx

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espazo de

Praia das Catedrais: como morrer de éxito

Quen diría que non vivimos no paraíso? Ninguén. E despois de pasar por Ribadeo, na Mariña lucense, menos. Alí está unha das paisaxes máis espectaculares da península Ibérica: a praia de Augasantas, máis coñecida polo sobrenome de praia das Catedrais .  Vía Aquí a costa está alta e remata en acantilados , cortados a conciencia pola acción do mar, que leva séculos desfacendo e facendo formas caprichosas: arcos, bóvedas e furnas que lembran á arquitectura das grandes catedrais. Formas difíciles de aprezar cando a marea está alta e cubre toda a praia. Vía Pero que coa marea baixa se converten nunha impresionante paisaxe a explorar . Iso si, unha paisaxe viva, sometida a continua erosión, e polo tanto perigosa. Non é prudente camiñar sobre os arcos, nin fiarse en exceso da solidez dos materiais. Pensade que o mar castiga a diario estas paredes ata que, no momento menos pensado, se veñen abaixo, por imposible que nos pareza . Como neste vídeo . Por iso é lugar para ir con coid