Saltar ao contido principal

Voar sobre Siria

En Siria aínda non hai Street View. Refírome a ese proxecto de Google de fotografar en 360º todo o territorio dun país, para que os internautas poidamos movernos por el a golpe de clic.  Unha mágoa, porque un recurso así permitiríanos contrastar imaxes actuais, coma esta, con outras da Siria que había antes de 2011. Se o fixeran hoxe, sería un documental de terror.

REUTERS. Vía
Cinco anos de guerra dinse moi rápido. É máis que toda a ESO ou toda unha carreira universitaria completa. Cinco anos son case dous mil días. É difícil que desde a distancia entendamos algo así... a menos que lembres a Historia recente, que recordes tempos de avós ou que utilices internet para informarte e descubrir o terror de permanecer nun lugar no que no momento máis inesperado pode suceder isto:



Non temos Street View para Siria... pero temos drones. E nada dá unha idea de como queda unha cidade tras cinco anos de guerra como camiñala ou voar por riba dela. Iso é o que podes facer agora mesmo en Homs, a terceira urbe de Siria, tras Damasco e Alepo. Un núcleo no que vivían case un millón de habitantes e do que non queda xa outra cousa que ruínas, fracaso e miseria...

Siria, visto desde un dron:


Unha auténtica historia de guerra nunca é moral. Non instrúe, nin alenta a virtude, nin suxire modelos de comportamento, nin impide que os homes fagan as cousas que sempre fixeron. Se unha historia de guerra parece moral, non a creades.
Tim O'Brian, As cousas que levaban os homes que loitaron 

Comentarios

  1. Anónimo13/2/16

    È horrible, parece una peli...de terror sí, oxalá o fora e non una realidade tan dura e inexplicable coma o è. S.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...