Saltar ao contido principal

Belén Esteban en clase de Historia

La sorpresa siempre es una infalible forma de empezar una clase. Así, sin preámbulos. A machete. Entras, tomas posición, esperas a que el público te dé la palabra, jugueteas dos segundos con el silencio y, sin más, sueltas una bomba grande e inesperada. Algo así, por ejemplo, como... "¿Conocéis a Belén Esteban?". Se propagan de inmediato las miradas incrédulas, sonrisas, murmullos y, lo más importante, una atención general máxima. Porque para ese preciso instante, todos se están preguntando ya qué diantres de relación puede haber entre Belén Esteban y un primer día en una clase de Historia. Clic en la imagen para descubrirla!


Evidentemente, no buscamos sólo la risa. El vídeo se puede tomar en serio y, haciéndolo, da para muchas preguntas. ¿Qué emoción predomina en vosotros al verlo? ¿Es Belén lo peor de lo que habéis visto? ¿O lo son los que buscan audiencia a cuenta de ella? ¿Es la Esteban estúpida por someterse a esto, o astuta en cambio por llevarse el dinero? ¿Qué importa más en la vida: la pasta o tu dignidad? ¿Os dais cuenta de que saber un poco de Historia sirve, de entrada, para evitar que os vacilen? ¿Y vosotros? ¿Seríais capaces de citar las etapas de la Historia y ordenarlas cronológicamente? Pues venga, ¡vamos a probar! Es en este punto, con el terreno bien abonado, cuando dibujamos juntos una línea del tiempo, buceamos en la memoria en busca de las etapas, señalamos los momentos de cambio, o valoramos, en fin, si después de habernos reído con ella, superaríamos nosotros también la prueba de la Esteban.

Recientemente he descubierto un juego muy divertido para esto de las líneas del tiempo, y que me vino de perlas para usar en clase. Se llama Timeline, y se trata de una cajita de metal con unas 100 tarjetas. Cada una, contiene una imagen de un acontecimiento histórico o curioso, y es en la parte trasera (sólo en la cara trasera) donde figura el año en que eso apareció por vez primera..


Como en clase somos muchos, hacemos grupos para que jueguen en mesas distintas. Por ejemplo, 4 parejas jugando en torno a una mesa grande. Luego cada una recibe al azar 4 cartas (sin que puedan ver el año), y en el centro añadimos una más, con el año hacia arriba. En cada turno, las parejas tendrán que lograr colocar una de sus cartas en el lado correcto: si creen que el acontecimiento a colocar es anterior, lo pondrán a la izquierda; y si creen que es posterior, lo situarán a la derecha. Tras colocar una pareja la carta, se comprueba si ha acertado, dándole la vuelta. ¿Acierto? ¡Bien! Ya sólo quedan 3! ¿Fallo? ¡Ohh! La ponemos en el sitio correcto, pero antes de eso el que ha fallado debe coger una carta más, así que vuelve a tener 4 pendientes de colocar. Por supuesto, gana el que antes logre colocar todas sus cartas. 

El juego estimula la curiosidad, obliga a pensar y razonar y habitúa a los chicos a moverse con la cronología y a situar mejor los hechos dentro de la Historia. Y al mismo tiempo, por supuesto, divierte. ¡No se puede pedir más! Estos son algunos de los alumnos que han podido probarlo en una clase al aire libre en el mejor sitio del instituto. 




Y como véis, también los juegos y hasta la Esteban caben en una clase.
¡Espero que lo hayáis disfrutado!

Comentarios

  1. Cada vez que leo algo de lo que haces (y no paras de hacer), me da mas pena no poder ir a tus clases y disfrutarlas...

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. Sonrisa. Este comentario me ha hecho mucha ilusión, Ana, ¡muchas gracias! ¡Pues me encantaría! Pero fíjate, estoy seguro, segurísimo, por cómo eres y todo lo que sabes, de que yo también estaría encantado en una clase tuya.

      Eliminar
  2. Pesteban es tan rica como estúpida, pq ya me dirás que es una persona que presume de analfabeta...

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. Coincido plenamente. De hecho si el vídeo transmite bien algo es precisamente eso: de poco sirve el dinero cuando no hay dignidad.

      Eliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...