Saltar ao contido principal

O maior segredo da industria alimentaria

Seis minutos abondaron para deixar a todos avergoñados e inmóviles, sen poder reaccionar. O obxectivo da charla era explicar a vendedores algunhas das técnicas que a industria alimentaria usa para aumentar as súas vendas. Pero a medida que os minutos pasan, a actuación da conferenciante, implacable e cargada de sarcasmo, comeza a provocar no público (e tamén en nós) unha incomodidade cada vez maior. De que vai esta tía, parecen preguntarse algúns, co ben que estamos e o bo rollo que se respira aquí... Pero, ao mesmo tempo, todos precisan saber a onde quere chegar. Necesitas coñecer o final da historia.


Sobre todo porque desde o inicio se anuncia que se desvelerá o maior segredo da industria alimentaria para lograr funcionar coma un tiro.

Clic para ver


Non deixedes de velo. Porque ademais dun exemplo de oratoria, é sobre todo unha mostra certeira e impactante de como esta industria logra enganarnos, facéndonos crer nunha produción idílica, verde e coidadosa dos alimentos de procedencia animal... 

Tiña razón aquel neno:
os animais son para coidar, non para comer.
Etiquetas:

Comentarios

  1. Marey12/3/15

    Penso que todo o mundo debera ver tamén o documental "Earthlings" (dispoñible en : http://earthlings.com/?page_id=32) , que , por certo, non é tampouco nada cómodo.

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira12/3/15

    Grazas Marey. Sempre que sae este tema acórdome dun documental que vin... bueno, que intentei ver. Aos 45 segundos de empezar, non puiden seguir; decidín que non quería ver máis. Pero como revela o vídeo, ese é o problema máis importante de todos: que non queremos ver nin saber. Precisamente a única solución posible é que vexamos, que non miremos a outro lado, que nos responsabilicemos do salvaxe e intolerable masacre que estamos alentando. Así que verei este "Earthlings" e comparto tamén ese documental que menciono, por se alguén precisa pasar dos 45 segundos:
    https://www.youtube.com/watch?v=x0L-OOfVs_c&list=PL11E6EA914EF8197B&index=12

    ResponderEliminar
  3. S12/3/15

    Cada día estou máis contenta e orgullosa de pasarme á dieta vexetariana! Non podemos ver para outro lado. Anímovos a que probedes, facede o cambio, vades sentirvos xenial. Porque coma di o neno... Os animais hai que coidalos, non comelos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis