Saltar ao contido principal

Camino a la escuela

Nunca hablo aquí de películas que están en cartelera, pero esta va a ser una excepción. Porque lo merece de veras. Cuando veáis el cartel (o el tráiler, clicando en él) estoy seguro de que sabréis por qué.



Camino a la escuela es la historia real de cuatro niños en distintas partes del mundo y la odisea que día a día tienen que afrontar para poder ir a clase, con sólo entre 6 y 11 años. Sin embargo, para ellos no existe penuria ni drama frente a la posibilidad, por difícil que sea, de poder ir a la escuela.

Está Jackson, un niño keniata que recorre con su hermana pequeña 15 quilómetros diarios. Lo hacen a pie, atravesando la sabana africana, parándose para cambiar su itinerario si los elefantes, a los que tienen auténtico pavor, están ese día en su camino. En algunos tramos lo hacen corriendo, con su mochila y su garrafa de agua, para poder llegar a tiempo a la escuela.

Secuencia extraída del tráiler oficial de la película, al igual que las tres siguientes
O Zahira, una niña marroquí que recorre 22 quilómetros cada lunes, pero que tiene dos motivos para pensar que es una niña con suerte. La primera, que su padre sí quiere que vaya al colegio, a diferencia de muchos otros; y la segunda, que en su escuela le dejan una habitación para quedarse cada semana hasta el viernes.



Carlos recorre 18 quilómetros a caballo en la Patagonia. Lleva con él una hermana tan pequeña que apenas puede agarrarse con sus manos.



Y por último, está Samuel, un niño que no puede andar. ¿Que como hace el camino a la escuela? Sobre una silla de ruedas hecha añicos, y junto a sus dos hermanos pequeños. El más alto va delante para tirar de la silla, y el más pequeño va detrás para poder empujarla. Así, durante 4 quilómetros hechos para cualquier cosa menos para que una silla de ruedas transite por ellos.



¿Y sabéis por qué lo hacen, por qué les compensa? ¿Sabéis por qué es tan importante o de dónde sacan fuerzas para hacer un camino así? Pensadlo un momento. Imaginaos un minuto en su lugar. Y obtengáis o no la respuesta, no lo dudéis: id a verla. Porque al final del trayecto, donde sus compañeros y sus profesores los esperan, todos y cada uno de ellos explican con claridad por qué la escuela no es una carga, sino una oportunidad que no se puede dejar escapar.

No la dejéis escapar. :)
Clic AQUÍ o en el cartel para ver el tráiler

Comentarios

  1. E por se non vos sae como moeda suxerida, aquí rescato esta historia, con vídeo incluído, doutros nenos con odiseas similares. Agora que pasaron case 2 anos desde que a compartimos no blog, chámame a atención que o título que elixira se pareza tanto ao da película: "De camiño a clase"
    http://moedasparacaronte.blogspot.com.es/2012/04/outro-dia-clase.html

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...