Saltar ao contido principal

Chernóbil, cidade fantasma

"... na vida as cousas máis terribles ocorren en silencio e de maneira natural"

Unha das inquedantes páxinas de Natacha Bustos (debuxo) e Francisco Sánchez (guión)

Así comeza "Chernóbil-La zona", novela gráfica sobre o maior desastre nuclear da historia da humanidade. Aquel día, 26 de Abril de 1986, o accidente no reactor 4 da central nuclear de Chernóbil, en Ucrania (daquela integrada na URSS), liberou á atmosfera o equivalente a varias deceas de bombas atómicas como a de Hiroshima. Aínda que a choiva ácida caeu sobre máis de vinte países, o peor tivo lugar nuns 30 quilómetros arredor da central.  Nesa zona (A Zona), a vida e o tempo detivéronse por completo aquel día. 

Portada do cómic con reloxo ucraniano, se cadra feito e usado preto de Chernóbil

Pripiat era o orgullo da URSS.  Unha cidade novísima, construída a tres quilómetros da central, con miles de vivendas para as familias dos traballadores e todo tipo de equipamentos, incluído un parque de atraccións a punto de estrearse. Unha cidade modelo... ata que un accidente, unha simple reacción química, iniciou o caos: a alarma na central, a ausencia de noticias e información fiable, as dúbidas, o medo, a policía na porta, unha mochila rápida, e unha evacuación forzosa. Todo quedaba atrás: as casas, os obxectos, as mascotas (non deixaron levalas), a ilusión. Así foi como a cidade modelo quedou reducida a cidade fantasma. Condeada para sempre ao más terrible dos silencios. E condeados os seus habitantes a morrer, ou a vivir cos efectos da radiación.

Portada da edición para Xapón de "Chernóbil-La zona"


Este é un cómic para sentir e entender os riscos das centrais nucleares, e en concreto o que se viviu en Chernóbil. Para velo, non queda outra que viaxar a Ucrania cun permiso especial para poder entrar na zona, pechada por seguridade. Aínda que... Se de verdade vos gustaría viaxar a Pripiat, e ver en que a converteu o accidente, podedes. Sen riscos. E a bordo dun drone. Grazas a este vídeo.

Clic na imaxe. E feliz voo sobre o caos nuclear

Etiquetas:

Comentarios

  1. DAVID10/12/14

    Este siniestro nuclear es de año 1986,creo y hoy día aun no es habitable. Ucrania, kiev

    ResponderEliminar
    Respostas
    1. Miguel Abraira11/12/14

      Tes razón, David. Lin que terán que pasar vintesetemil anos (27.000 anos!) para que as terras de Pripiat, a cidade máis próxima á central, poidan volver a ser habitadas sen risco para a saúde das persoas. En cambio, precisamente algo que me impresionou lendo o cómic foi saber que algúns (sobre todo anciáns) dos que foron evacuados e obrigados a deixar as súas casas, regresaron ao pouco tempo a elas. Tiñan tanta dor e botaban tanto de menos o que deixaran atrás, que houbo familias que se atreveron a volver, traballar de novo coas súas mans a terra contaminada, e seguir comendo os alimentos que alí medraban.

      Eliminar
  2. Unai Puga Goldaracena11/12/14

    O mellor de todo é que o goberno pensaba ocultalo...
    Chegaron a dar unha cifra de tan só 32 mortos!.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis