Saltar ao contido principal

Un día de campo (curtametraxe)

As mesmas realidades poden ter formas diferentes dependendo do lugar no que un nace. A Carlos Caro, o director desta premiada curtametraxe, bástanlle apenas 3 minutos para ensinarnos como é a vida dun neno calquera... en Uganda. Hoxe cúmprense 25 anos do día en que o mundo prometeu que faría todo o posible para protexer os dereitos dos nenos, alí onde se atopen. Mentira. Fracaso.

Clic para vivir Un día de campo

Os Estados asinantes recoñecen o dereito do neno a estar protexido contra a explotación económica e contra o desempeño de calquera traballo que poida ser perigoso ou entorpecer a súa educación, ou que sexa nocivo para a súa saúde ou para o seu desenvolvemento físico, mental, espiritual, moral ou social.
Convención sobre os Dereitos do Neno. ONU, 1989.
Si. Uganda tamén asinou. 
Etiquetas:

Comentarios

  1. S20/11/14

    :-( Triste, inxusto, fracaso,... e un longo ecétera de descalificativos a este incumpremento dos dereitos dos nenos.

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira21/11/14

    O peor é que este só é unha ínfima mostra do inaceptable sufrimento no que se enlama a infancia de millóns de nenos. Porque estes nenos de Uganda son só uns poucos do 15% de nenos que están traballando agora mesmo no mundo. Pensade nos nenos que están na rúa. Ou nos nenos que viven en países en guerra (como Siria), onde son vítimas de bombardeos, francotiradores, fogo cruzado... Nos nenos soldado, reclutados, adestrados para odiar, matar ou autoinmolarse... Ou nese 11% das nenas do mundo que son obrigadas a contraer matrimonio antes dos 15 anos de idade. A que aspira unha humanidade que nin sequera é capaz de coidar das súas propias crianzas?

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis