Laika, a cadela que viaxou ao espazo

"Canto máis tempo pasa, máis lamento o que ocorreu. Non debimos facelo. Nin sequera aprendemos dabondo desta misión, como para xustificar a perda do animal".

Laika converteuse no primeiro astronauta da Historia. Foi un 3 de Novembro de 1957, en plena Guerra Fría, coa antiga URSS e EEUU enfrontados por demostrar cal era máis potencia, cal tiña o mellor sistema, cal podía chegar máis lonxe e máis rápido. Dentro desa guerra, chamada Fría porque nunca chegou ao enfrontamento militar directo, estaba tamén a carreira por ver quen chegaba antes ao espazo exterior.  E aí a URSS anotárase un tanto apenas un mes antes, ao ser quen de poñer en órbita por vez primeira un satélite: o Sputnik. Días despois, nun acontemento preparado para sorprender novamente ao mundo, Laika era lanzada ao espazo no pequeno Sputnik 2... Foi o primeiro ser vivo en saír ao espazo, pero todos sabían que non volvería.

Vendida a noticia como un sacrificio necesario para o avance da ciencia, Laika foi recollida das rúas de Moscú para ser adestrada en centrifugadoras e máquinas que simulaban a aceleración, as condicións e os ruídos que tería que soportar. Optouse por varios cans abandonados porque pensouse que estarían xa afeitos a sobrevivir en duras condicións (frío, fame). Unha vez adestrados, ela foi a seleccionada para ser enviada ao espazo... e para morrer nel.

Encariñados con ela, á que describían como intelixente e moi tranquila, algúns científicos compadecéronse do que lle agardaba. Un deles levouna a pasar a fin de semana á súa casa, para que xogara cos seus fillos:

"Quería facer algo bo por ela: quedáballe tan pouco de vida". 

E o mesmo día do lanzamento, algúns non podían borrar da súa mente que xamais volverían a vela:

"Despois da colocación de Laika no aparello e antes de pechar a comporta, bicámola no fuciño e desexámoslle boa viaxe, sabendo que non ía sobrevivir ao voo".

Da novela gráfica "Laika", de Rick Abadzis. Vía.

O plan era mantela viva uns días e darlle eutanasia mediante comida envenenada, antes de que o Sputnik 2 se desintegrara. O goberno ruso sostivo que isto foi o que pasou, e non foi ata 2002 cando soubemos que a realidade fora outra ben distinta. Laika só durou con vida unhas seis horas. No despegue o seu ritmo cardíaco pasou de 103 a 240 latexos por minuto e o ritmo respiratorio multiplicouse por 3 ou 4. A pequena cadela morreu polo estrés e polo sobrequecemento da cabina, ao fallar o sistema de control da temperatura. Nese tempo, o Sputnik dera xa catro voltas á terra. Con Laika morta no seu interior, continuou aínda orbitando 170 días máis, ata que o 4 de Abril de 1958 desintegrouse totalmente ao entrar en contacto coa atmosfera terrestre.

Selo postal editado na Romanía soviética, en 1959. Vía.

Laika foi outra triste vítima da Guerra Fría. Ningunha homenaxe das que viñeron logo, nin sequera os monumentos, a fama, ou o costume de pór o seu nome ás cadelas de medio mundo, serviron para nada. Salvo para non esquecer o que os humanos somos capaces de facer con animais tan incriblemente fermosos, intelixentes e leais como era ela.