Saltar ao contido principal

Ao Polo Sur, só e en bici

Se todo sae ben, dentro de 3 días Juan Menéndez Granados será a primeira persoa en lograr chegar ao Polo Sur, só e sen axuda... en bici! 


Pero non vai ser doado. Leva xa 41 días pedaleando a través da Antártida. Cada xornada pasa 12 horas sobre a bici ou tirando dela para cubrir apenas uns 30 quilómetros. A temperatura (-35º), o relevo, os ventos, ou as condicións da neve raramente lle permiten superar esa distancia diaria. Cando o corpo xa non aguanta, Juan monta a súa tenda, derrete neve nun pequeno forno de gas que leva e trata de repoñer forzas e replanificar a ruta en función de como van as cousas. O problema é que o itinerario está resultando algo máis longo do agardado. Onte mesmo, Juan contaba no seu blog que fáltanlle só uns 126 quilómetros para chegar ao Polo Sur... pero xa non lle queda máis que un almorzo, unha cea e apenas uns restos de froitos secos. 


Que chegues Juan. Que chegues ao Polo, como un día soñache.
Toda a épica e beleza da súa aventura, contada por el mesmo, facendo Clic AQUÍ
Etiquetas:

Comentarios

  1. Vitoria14/1/14

    Cando se convertíu no primeiro blanco en cumbrear o Everest, preguntáronlle a Edmund Hillary por qué se xogaba a vida nunha aposta contra a montaña que tiña moitas posibilidades de perder, "Porque está aí", respondeu.
    Que bo poder contestarlle esto a alguen, porque supón que viviches con risco que é a maneira máis bonita de vivir!
    Cuídate.

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira15/1/14

    "Fun a primeira persoa do mundo en chegar en bici ao polo Sur. Vin os amenceres máis espectaculares do planeta. Descubrín o silencio. E ás veces permitinme o luxo de rompelo. Coñecín a Soidade, que reside alí, no continente deshabitado. Pedaleei sobre lagos conxelados. Durmín baixo estrelas tan luminosas que parecía día. Escoitei o terrible sonido do xeo cando racha preto dos teus pés. Sentín ao lonxe os folgos dos amigos, animando nalgún lugar. E unha tarde, despois de 40 días gañados á vida, cheguei. 90º Sur. É posible chegar máis lonxe?... Non en bici!".
    :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis