Nadal de 1961, Berlín.
Nadal de 2013, camiño a Belén. Así sería hoxe, segundo Banksy.
 |
| Por Léon Herschtritt |
Pode que a tecnoloxía avance.
Pero a humanidade... Iso xa é outro conto.
“ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Dan ganas de baixarse...
ResponderEliminarPero non tes a impresión de que precisamente nestas fechas celebramos que despois dunha peligrosa volta ao redor do sol todo sigue igual, as mesmas palabras, o mesmo menú, o mesmo brindis: porque nada cambie!!?
Nós si, porque estamos no lado conservador do mundo: o dos países que erguen muros para protexer aquilo do que se apropiaron. Pero... Témome que os que quedaron no outro lado dos Muros, dificilmente poidan celebrar que todo siga igual. Ou que, a cada perigosa volta do Sol (gústame), un novo muro se interpoña entre a súa sorte e a súa liberdade para tratar de cambiala.
ResponderEliminar