Saltar ao contido principal

Black Mirror: a historia completa da túa vida

Un revolucionario avance tecnolóxico cámbiao todo na vida das persoas. Trátase dun chip que, implantado detrás da orella, grava e almacena todo o que fas, ves e escoitas, xerando así un arquivo dixital de toda a túa vida diaria. Repito, toda. Despois, por medio dun mando a distancia do tamaño dun botón, podes buscar, borrar ou volver a ver o momento que ti elixas cando o desexes e cantas veces queiras. E todo cunha velocidade e unha precisión que asusta. Estes recordos poden reproducirse xusto diante dos teus ollos, de modo que só ti os ves, ou proxectarse nunha pantalla da casa para compartilo con  máis persoas. Alucinante, desde logo. Pero a pregunta non é esa...

A pregunta é... Como sería vivir con algo así?
Clic nesta imaxe, para ver o trailer.


Hoxe é fin de ano e os móbiles arderán. Pero cando a noite pase, e por fin queiramos descansar ou desconectar de todo, será un magnífico momento (crédeme) para ver este capítulo, só un, da miniserie Black Mirror. En concreto, o titulado: "Black Mirror. La historia completa de tu vida". 45 minutos frenéticos e impecables nos que, a través dunha parella, descubrimos estupefactos ata onde nos pode levar o delirio tecnolóxico cara o que vamos


Black Mirror: as consecuencias da tecnoloxía nas nosas vidas.
Crible, humano e inquietante. Xa me contaredes!
Feliz 2014!

Comentarios

  1. PaulaLó1/1/14

    ¡Feliz año nuevo Miguel!
    Disfrútalo muchísimo, seguro que será un gran año ^^
    De momento... Empecemos disfrutando de esta noche. Un abrazo :') y gracias por tus clases y tu blog!

    ResponderEliminar
  2. Feliz ano Paula!
    Claro que si. Espero disfrutalo, e en parte, por suposto, con vós! A ver se entre todos facemos deste 2014 algo grande e digno de recordar nas nosas vidas. Grazas a ti por este primeirísimo comentario do ano! E un abrazo moi moi grande!

    ResponderEliminar
  3. Paula Alonso Carracedo1/1/14

    Fai xusto un ano, un amigo, dende o Reino Unido, fíxome esta mesma recomendación... e acabei, co tempo, vendo tódolos capítulos! É unha serie moi moi rara, é certo que non vale para calquera. Pero xa que estás, se mo permites, vouche facer eu unha recomendación: capítulo 1 da segunda temporada, "Vuelvo enseguida"... Ese é tan bonito como triste, pero merece a pena velo. Un biquiño, e feliz ano! :)

    ResponderEliminar
  4. Ola Paula! Ti coñecíchela antes cá min!
    Algúns capítulos son máis raros cá outros, pero todos resultan sorprendentes (por humanos, e polos xiros inesperados que pegan) e ao final tamén moi cribles. Gústame que falan de emocións e sentimentos, non é un rollo futurista de efectos especiais, e todo transcorre no presente. Cando rematan, resopras e quédaste pensando: "poderiamos chegar perfectamente a isto"...

    Eu tamén os vin todos! :) Este que vos propoño é o que máis redondo me pareceu, e pasan os días e sigo lembrándoo. Non hai nin un segundo nel que sobre. Tamén vin o que ti dis, o de "Vuelvo enseguida", e quedeime de pedra con esa "solución tecnolóxica para aliviar os momentos de duelo" pero, por algún motivo, ao final resultoume un pouco menos crible. "Oso blanco" ou "15 millones de méritos" xogan coa idea dos reality-shows... E todos, absolutamente todos, fan que quedes pensando ata que punto nos pode envilecer a tecnoloxía que xa está invadindo as nosas vidas. Tecnoloxía + Emocións = Meeeedo! Por iso é difícil escoller ou ver só un!

    Un bico Paula, e feliz ano!

    ResponderEliminar
  5. Paula Alonso C.20/1/14

    Acabo de ver un filme e, irremediablemente, tiven a necesidade de volver aquí a facerche unha suxerencia. ¿Por que a ti e por que aquí? Cando vexas a película en cuestión, "Her", entenderás por que me acordei de Black Mirror... (Está na rede en VOSE, xa que en España aínda non se estrenou e non sei se se estreará.) Ahí o deixo! Biquiños!

    ResponderEliminar
  6. Grazas Paula! Gotéame o colmillo coa perspectiva de ver esa "Her"!
    Heiche contar!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...