Saltar ao contido principal

As tiras cómicas de Liniers

Enriqueta odia os deberes de matemáticas, o ruído dos bechos cando os pisan e tamén que os seus familiares lle digan que está grande. En cambio, gústanlle as aventuras, as cousas sinxelas, ler libros, e compartir a vida co seu gato Fellini ou incluso cun osiño de peluche ao que chama Madariaga. Con eles, e tamén con miles de lectores, comparte sempre breves pero intelixentes reflexións. Capaces de facerche pensar, de reconciliar coa vida, ou simplemente de roubarche un sorriso. Como fan os bos libros. E de mostra, algunhas tiras:










Menos mal que nos quedan os libros, os animais e a imaxinación.
O mundo sería menos soportable sen eles.

Enriqueta é un personaxe do debuxante arxentino Liniers (Ricardo Siri). As súas tiras publícanse no diario arxentino La Nación, pero baixo o título "Macanudo" tamén podedes atopar varios libros que as recopilan.

Comentarios

  1. Sandra11/11/13

    Encántanme!! :-)

    ResponderEliminar
  2. Ana Gesteira, vía Facebook12/11/13

    Macanudo!

    ResponderEliminar
  3. Vitoria, vía Facebook12/11/13

    "Todo lo que puedes imaginar es real" - Pablo Picasso e Enriqueta.

    ResponderEliminar
  4. Silvia. vía Twitter12/11/13

    Jajaja que boas as imaxes!

    ResponderEliminar
  5. Larissa12/11/13

    Ola, Miguel! Son Larissa, non sei se te acordas de min, gústame moito Enriqueta e Fellini,estivemos facendo debuxos en plástica, e eu debuxeinos,que coincidencia non si?
    Un saúdo :)

    ResponderEliminar
  6. Ola Larissa! Menuda sorpresa! Claro que si! Como non me vou acordar? Non sabía que a ti tamén che gustaban Enriqueta e seu gato Fellini, e moito menos que os debuxaras! Pero agora que o sei, penso pasarme un día por esa aula de Plástica para velo! Se o teu debuxo é tan grande como penso, ao mellor podemos ata facernos unha foto con eles dous! Espero que che ilusione a idea!

    Un abrazo moi moi grande, Larissa!
    :)

    ResponderEliminar
  7. David G.12/11/13

    Xa volvo a aparecer por aquí Miguel. Por fin podo volver a pasarme.
    As tiras cómicas son xeniales, gustáronme moito. E con algunha que outra síntome identificado, jaja.
    Un saúdo e un abrazo.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...