Saltar ao contido principal

United 93

O 11 de setembro de 2001 catro avións foron secuestrados con pasaxeiros.
Tres alcanzaron os seus obxectivos; o voo United 93 non.


Ás 8.42 horas, con retraso, un Boeing 757 despega de New Jersey cara San Francisco. A bordo, aínda que ninguén o sabe, van catro terroristas de Al Qaeda sentados en Primeira Clase, moi preto da cabina. Ás 9.28 os pilotos emitían un May Day ou sinal de alerta. O avión xa estaba secuestrado. A última persoa que o viu en voo foi un labrego: segundo conta, o avión descendeu a gran velocidade, xirou ata poñerse coa panza cara arriba, e pasou por riba perdéndose tras as árbores...

Esta é a brillante película que narra a historia daquel día.

E Clic AQUÍ, para escoitar o útimo son que, desde o United 93, puido chegar á torre de control.
Etiquetas:

Comentarios

  1. Pedro, vía Facebook12/10/13

    Trepidante

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira16/10/13

    Hai momentos da película, nos que sentes que vas nese avión, e te preguntas a ti mesmo que vas facer. Trepidante, e tamén intensa. Se non a vistes, "gustaravos" ver ese día desde aló arriba...

    ResponderEliminar
  3. PaulaLó&MiguiCru8/11/13

    Acabamos de ver la película, y la verdad que el modo en el que se comportan los pasajeros nos pareció increíble, inquietante, escalofriante, con esa sangre fría que juraría que cualquiera de nosotros no sería capaz de tener. Esas escenas te mantienen con la mente pensando constantemente, en que harías tú, cuales serían tus últimas palabras a tus seres queridos, sabiendo que morirás. Si hacerlo o no, si levantarte y luchar por tu vida y por las del resto del mundo que corren peligro, o sentarte a esperar aquello que parece inevitable. Realmente nos ha gustado, pero no podemos evitar sentir ese dolor y esa tristeza de que esto no haya sido tan sólo una película, sino que de verdad haya habido tantas vidas perdidas.

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira8/11/13

    Completamente de acordo! Describídelo moi ben. Para min, se un mérito ten esta peli é precisamente que te mete nese avión, que fai que sintas a túa vida secuestrada e que obriga a pensar como reaccionarías: cos secuestadores, co resto dos pasaxeiros, e incluso, como vós dicides, cos familiares que sabes que non vas volver a ver...

    É verdade que ao final queda unha sensación amarga. Pero, por outra parte... Que ben que haxa unha peli así de boa e seria para contar unha historia tan grande coma esa.

    Estou contentisimo: de que vos gustase, e de compartila aquí xuntos. Grandes! :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis