Saltar ao contido principal

Keep Calm and...

... and Know your History!

Mantén a calma e sigue adiante
A liberdade está en perigo. Deféndea con toda a túa forza.
A túa coraxe, o teu ánimo, a túa resolución, levarannos á vitoria

Reino Unido, 1939. Temeroso de Hitler, o goberno británico estuda a forma de subir a moral dos cidadáns ante unha máis que probable invasión xermana do país. Como proba, imprímense estes tres carteis, todos de deseño moi básico e con sinxelos elementos en común: fondo nunha cor, tipografía clara e a coroa británica como símbolo de unión e apoio. Pero finalmente a invasión alemana nunca se deu e estes carteis apenas chegaron a difundirse e coñecerse durante a guerra, ou despois dela.

Ata que no ano 2000 un libreiro inglés atopou unha copia dun deles entre as páxinas duns libros vellos que adquirira nunha subasta. Ao enmarcalo e colgalo na súa tenda, pronto se viu enormemente sorprendido polo gran interese que o cartel espertaba en todos os clientes.





O seu deseño sinxelo pero á vez distinguido, así como un lema moi apropiado para múltiples circunstancias, foi facendo do cartel un obxecto de deseño. Tanto que, como sabedes, a última moda consiste en cambiar parte do texto por frases irreverentes, irónicas ou do máis cómico.... Cal é o voso lema favorito?




Espero que vos gustase esta historia...
Xa sabedes, Keep Calm... e Historia ao poder!
Etiquetas:

Comentarios

  1. Sandra12/6/13

    Ultimamente teño visto este deseño en carcasas para o móvil, libretas, vinilos, coxíns, etc. Sabía a historia máis ou menos e gustoume. Penso que como xa se está facendo pódese utilizar este lema en moitas circunstancias e é que ademais anima, así pois..." Keep calm and carry on " :-)

    ResponderEliminar
  2. Silvia17/6/13

    Uala! Non sabía iso! Claramente a miña preferida é Keep Calm and Eat Chocolate...jajaja Grazas por esta cómica anécdota Miguel :D

    ResponderEliminar
  3. Miguel Abraira17/6/13

    Jajajaja... Si, entre "Eat Chocolate" e "Study Hard", eu tamén me quedo coa primeira! Tería máis dúbidas co de chamar a Batman... viríanos de perlas un morcego xusticieiro tal como está o mundo.

    Sempre é un bo consello este de manter a calma... O grupo Siniestro Total, nos 80, tamén o fixo seu cando titulou un dos seus discos cun "Ante todo mucha calma"... Coñecerían a historia destes carteis? :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis