Saltar ao contido principal

Publicidade impactante

Cando a miña abuela vía a televisión, os anuncios publicitarios cabreábana profundamente. Para ela, cada anuncio era unha evidente mentira, e o habitual é que fixera mofa dos actores incluso antes de que estes remataran, berrándolles algo así como:
-Si, "lava máis barato"... Ti o que queres é roubar, ladrón!
A miña abuela tería sido unha directora de marketing implacable...

É certo que a publicidade soe ser o intento por parte das marcas de colocarnos os seus produtos. Pero tamén hai veces nas que asume unha finalidade educativa, non comercial. Cando é así, a publicidade convértese nalgo... diferente. Que concentra intelixencia e provocación a partes iguais, pero cun bo propósito. Atopei un bo exemplo na última campaña contra o consumo de alcohol. Pero ten habido outros anuncios, e paga a pena velos.  Algúns son duros... pero tamén necesarios.
Clic na imaxe para ver máis!


Ao fin e ao cabo... Que é a publicidade, senón unha forma de comunicación?

Comentarios

  1. Ola!
    Como na clase, comentamos algo ao respecto da matanza de crías de foca, déixovos AQUÍ esta ligazón:
    http://www.altarriba.org/matanza-de-focas/

    Non é doado de ver, nin de ler, pero... Mirade: a presión, ben feita, funciona! :)
    http://animanaturalis.org/n/41470/suspendida_por_segundo_ano_consecutivo_la_caza_de_focas_en_la_isla_hay_canada

    ResponderEliminar
  2. Hola Migueel! Aquí estamos probando otra vez o comentario. Outro día facémolo máis elaborado xa que nos quedan 2 min. para o timbre! D:
    Deixámosche un chiste intelixente, haber se o entendes!
















    no rpoximo comentario o descubrirás....

    ResponderEliminar
  3. Jajajajaja!
    ... Vale, non o entendo.

    A ver se no próximo logro entón collelo...

    ResponderEliminar
  4. Ola Migueeeeel! Aquí estamos de novo jaja ;D Agora si que che deixamos o chiste intelixente:
    Only there are 10 types of people in the world, which know binary and that not

    Enténdelo? Queres outro máis? :D

    ResponderEliminar
  5. In binary numbers, 10=2! Then, only there are 2 types of people in the world, and I am at first group.
    :)

    Agora tócame a min. A ver se sabedes desta adiviña popular feita só para InteliXentes...
    JaJeJiJoJu!!!

    "Unha señora moi aseñorada,
    que sempre vai en coche,
    e sempre vai mollada"
    Que é?



    ResponderEliminar
  6. MIGUEL MOI BEEEEEN
    Pero que saibas que somos intelixentes e que xa descubrimos a resposta: a linguaa!
    A ver se ti sabes esta:
    "Soy animal en el campo, soy pintura en la ciudad y mi nombre como dice Braulio en esta adivinanza esta."
    Este é moi difícil eeh!! Despedimonos que tocou o timbre
    Chaaao <3

    ResponderEliminar
  7. Buscáchelo seghuro! JaJeJiJoJu?
    Que animal ten pico, pero non pica, patas, pero non camiña, as, pero non voa?
    Adiviña este listillo, haber se eres capaz!
    E déixanos un de paso non oh? ;D
    Un bico e un saudo muuuuuuuuuuac

    ResponderEliminar
  8. Isto está subindo de nivel, Maribel!
    Mentres o penso, recollo a vosa petición, e déixovos outra adiviña:

    "Unha caixiña, branquiña como a cal, que todos saben abrir, mais ninguén sabe cerrar".

    ResponderEliminar
  9. HOLA MIGUEEEEEEEEEEEEEEEEEEEL! Xa adiviñamos a túa adiviñanza JaJeJiJoJu!
    E a resposta eeee............................ o ovo?
    Aínda non adiviñaches a nosa? Esperaremos sentadas
    Un biquiño

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...