Saltar ao contido principal

Os debuxos da Galega

No día das Letras gústame pasar do discurso oficial, e buscar a miña propia e persoal homenaxe ao Galego. Esta mañá, non sei por que motivo, lembreime de todas as cancións que nos gustaba cantar cando eramos pequenos e as nosas tardes se nutrían de bocatas zampados cos debuxos da Galega. Canto ben lle fixo ao galego, ser falado por algúns personaxes animados!


As Bolas do Dragón, As Tartarugas, O Gato Cósmico, ou mesmo Shin Chan fixéronnnos rir en galego.
É difícil escoller unha soa canción, e botaredes en falta outras (cales?), pero...
A que ides sorrir ao escoitalas? 
Clic nos subliñados e... Feliz día das Letras!
Etiquetas:

Comentarios

  1. vito31/5/13

    si señor, a min songuku en castelán non me gusta, é como se non fosen os mesmos debuxos

    ResponderEliminar
  2. Chichinho31/5/13

    quedome co ENDING de songoku....aquel que dicía....TODO É MOI FABULOSO,MISTERIOSO E SOÑADOR E QUERO IR CONTIGO NESTA VIAXE EXTRAÑA E MOI LONXANA.....DEBES VIVIR BEN ESPERTO,NON MIRAR NUNCA ATRÁS, SO ASÍ LOITANDO...PODERÁS TRIUNFAR....etc etc etc......

    ResponderEliminar
  3. Miguel Abraira31/5/13

    VITO: Tes razón. Non son os mesmos!
    A dobraxe ao galego é mítica:
    -"Es un pinpín, Son Goku".
    -"Voute esnaquizar, verme noxento", etc.

    Por non falar de ver "Pulp Fiction" na TVG... Insuperable.

    Aquí a tes, CHICHIÑO. A túa canción de Son GoKu... Esta cantámola xuntos, cando volvamos xuntarnos todos. A berro pelado... como está mandado:

    http://www.youtube.com/watch?v=-wApvWrMPhU

    ResponderEliminar
  4. Sandra2/6/13

    Penso o mesmo ca Vito, pero tamén con respecto a Sinchan, escoitásteis a canción en castelán, non ten punto de comparación coa galega, ó igual cos debuxos, quédome cos galegos! Máis graciosos e incluso máis doces.

    ResponderEliminar
  5. vito5/6/13

    viva xabarín club!! que gran programa!

    ResponderEliminar
  6. telmo15/5/14

    Cagooooo en todo! Falta Gatocan

    ResponderEliminar
  7. telmo15/5/14

    Oiches meu!, pois ademais do artigo novo que fagas, poderías rescatar este, porque está moi ben.

    ResponderEliminar
  8. telmo15/5/14

    Aaahhhh, é tamén Marsupilami

    ResponderEliminar
  9. Miguel Abraira15/5/14

    Aiiii como se notan os anos! O gatocán cólleme un pouco medrado xa, pero... o marsupilami mátame de vello!

    Tes razón Telmo. Non hai nada como os debuxos que vimos de nenos para recuperar as mellores sensacións da infancia. Acepto a túa proposta e pasadomañá fago unha segunda versión para celebrar o día das Letras.

    Desde xa, recóllense propostas!

    "A aventura comeza, vámola buscar, buscar, buscar, buscar...!"

    ResponderEliminar
  10. telmo15/5/14

    jajajajajaja. Sí, nótase a diferenza, aínda así Bolas de Dragón é a mítica serie que todo neno viu na súa infancia (Polo menos dende fai 35 anos), porque me dixo a miña veciña que o vía cando era pequena e agora xa ten dous fillos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis