Saltar ao contido principal

Ilusionade a vista

Mirade que pasada. Chámase Anamorfose, e é unha técnica artística que persigue enganar ao ollo humano xerando unha ilusión óptica, pero que só funciona cando ves as cousas desde un lugar concreto. Un exemplo? Que hai aquí? Un chan e un banco pintados?

Pero se isto non ten forma! Parece.... Pero cando o espectador se sitúa nun punto de vista predeterminado... De repente, descubres impresionado que a imaxe pintada no chan cobra volume, forma, proporción... e case vida!







Incrible, verdade? Algo pintado sobre plano, pasa a verse en 3D! E empregando só tizas de cores!
Outro exemplo? Así se vería se non te sitúas no punto correcto:

E agora, o mesmo, pero vendo o chan desde o punto no que está a cámara. O artista, bromeando coa súa obra:



Parece algo moi novo, pero trátase dunha técnica antiga. O Anamorfismo foi empregado xa polos romanos, e reaparece logo no Renacemento!, cando Piero della Francesa e outros artistas do século XV revolucionaron por completo a pintura, grazas á perspectiva: a técnica de debuxar recreando a  profundidade. Coma en tres dimensións. É por iso que hoxe moitos chaman a isto 3D Street Art. Pero en realidade non deixa de ser un magnífico exemplo de Anamorfose actualizada. Non toda a pintura se fai para enmarcar!

Se vos gusta, deixádevos ilusionar polas obras Julian Beever
Quedaredes coa boca aberta.  Clic AQUÍ. 

Comentarios

  1. Asun8/5/13

    Impresionante! Imaxinade ir camiñando tranquilamente pola rúa e atopar de súbito estas obras de arte...

    ResponderEliminar
  2. Tan impresionante, que incluso empeza a empregarse como reclamo publicitario. Capta, Descoloca, Ilusiona, Comunica. Algúns son... espectaculares.

    ResponderEliminar
  3. Mariña8/5/13

    Guau! Que pasada! Temos que facer unha desas pinturas polas rúas de Tui jajaja :D

    ResponderEliminar
  4. Que boa idea, Mariña! :)
    Propoñémolo? Eu creo que, como mínimo, os profes de Plástica e Matemáticas, sumaríanse a nós encantados! E o resto da túa clase... um, a ver, déixame que pense... paréceme a min que tamén!

    ResponderEliminar
  5. Sandra9/5/13

    :-) Xenial! Encantaríame ver estas obras de arte nas rúas!!

    ResponderEliminar
  6. Si señor, Mary Poppins en directo. Encántame

    ResponderEliminar
  7. Vito! Sandra! Alégrame que vos guste a vós tamén. :) Oxalá poidamos atopar pronto algo así por aquí... Necesitamos tanto da imaxinación!

    ResponderEliminar
  8. Mariña14/5/13

    Podiamos propoñelo para fin de curso como actividade! Seguro que quedaba xenial pola Corredoira :D

    ResponderEliminar
  9. Estou contigo Mariña! Seguro que atopamos xente á que lle parece unha magnífica idea.

    Vós ide pensando no deseño, que eu empezo a mover fíos! :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...