Saltar ao contido principal

Poppy Day

Cada día 11 do mes 11, os británicos e países da Commonwealth éncheno todo de papoulas (poppies en inglés, amapolas en castelán). É o Remembrance Day: o día para o recordo das vítimas da Gran Guerra. Así que parabéns a Ángel, que o sinalou na clase a pasada semana!



O día 11 de novembro de 1918, Alemaña asinou o armisticio, poñendo fin a aquela cruenta e esperpéntica guerra. Moitos soldados regresaron ás súas terras con papoulas que medraban nos campos nos que loitaran e nos que tiveran que deixar os corpos dos seus compañeiros mortos. Unha flor de cor vermella brillante, que lembraba inevitablemente ao sangue derramado, e que se converteu en símbolo.

Deste entón cada 11 do 11, ás 11 horas, no Reino Unido e demais países da Commonwealth, concédense 2 minutos de silencio en recordo das vítimas daquela guerra e de todas cantas viñeron despois. Ese día, roupas, rúas e cemiterios énchense dunhas curiosas réplicas daquela flor, mentres todos citan polo baixo os terribles versos deixados polo combatente canadense John McRae:

"...Hai poucos días vivíamos, 
sentíamos o amencer,
víamos o brillo do crepúsculo.
Amábamos e éramos amados.
E agora xacemos nos campos de Flandes...
Se faltas á palabra que deches aos que morremos,
non durmiremos, aínda que medren as papoulas
nos campos de Flandes."
Etiquetas:

Comentarios

  1. C.30/4/13

    Así é. Sorprendida me quedei cando a principios de noviembre empecei a ver a xente con estas flores na solapa. E non unha sola, todo o mundo as leva! De feito, nos monumentos aos caídos (que hai en cada cidade/pueblo por moi pequeno que sexa) coronas de amapolas están presentes todo o ano. Os ingleses non olvidan, eso foi unha das cousas que aprendín deles.

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira30/4/13

    Si, tamén niso nos gañan. Teñen respecto por este tipo de tradicións históricas. Teño entendido (pero non estou seguro) que alguén ten concedido o monopolio da súa fabricación ou venda, e que os cartos recadados se destinan a necesidades dos veteranos das guerras...

    ResponderEliminar
  3. C.30/4/13

    Pois ahora que o dis, é bastante probable. Polo que vin por aquí, as flores que leva a xente salen de pequenos puestos na calle, a cambio da flor das un donativo. Imagino que eses cartos irán para algunha clase de asociación ou organización dos veteranos de guerra. É o único que che podo decir.

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira30/4/13

    Grazas C.! Es unha corresponsal de luxo. :)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis