Saltar ao contido principal

Caronte: 2 anos navegando

Moedas para Caronte cumpre 2 anos! 
Razón de máis para saír a navegar... Clic na foto!


Sempre me acordo de alumnos e exalumnos a conta deste blog, e especialmente en días coma este. Dalgunha maneira aquí estades todos, e con todos vós gustaríame celebralo. Porque sei ben que se Caronte segue remando é grazas aos que sodes parte desta tripulación. O que non sei é se vós sabedes canta ilusión, sorrisos e ideas sementades para que isto siga adiante. Oxalá que si. Que o saibades. E que sigamos compartindo moedas, historias e anos. Grazas por estar aí, e feliz aniversario!

Por certo! Dobre motivo para celebrar. Porque Moedas para Caronte vén de ser elixido un dos finalistas do Premio Espiral Edublogs 2013. Un recoñecemento enorme, que é todo un motivo de alegría. Desde aquí, parabéns a todos os finalistas, e moita sorte na emocionante final do 11 de maio.

Etiquetas:

Comentarios

  1. Sandra28/4/13

    Bravo!!! Noraboa!! Polo segundo aniversario e por ser finalista dos premios Edublogs!! Ben merecido!! Que Caronte siga navegando así de ben e cheo de moedas para compartir!

    ResponderEliminar
  2. ESC Marià Galí i Guix29/4/13

    Enhorabuena por esta nominación. Des de GALITIC os deseamos mucha suerte y sobretodo que podáis continuar con éste magnífico bloc. Un abrazo.

    ResponderEliminar
  3. Samantha29/4/13

    MOITAS FELICIDADES! Por partida dobre jeje. Leva dous anos navegando e espero que siga así moitos máis! Cada vez que vexo o blog lémbrome das túas clases e non podo evitar sorrir... :)
    Sorte co premio!!

    ResponderEliminar
  4. Silviia29/4/13

    Felicidades Miguel! Moi orixinal o video, e que cumpla moitos máis. Moita sorte co premio, que o tes moi merecido :)

    ResponderEliminar
  5. marisa29/4/13

    Noraboa Miguel: O vídeo quedou moi chulo, e tamén felicidades por quedar finalista nos premios edublogs, ó final tanto traballo ten a sua recompensa, ¡¡¡moi merecido!!!

    ResponderEliminar
  6. Miguel Abraira29/4/13

    Moitas grazas! :)
    É un pracer ver arredor e saber que non navegamos sós. Aquí estarei, con premio ou sen el, lanzando moedas e esperando atoparvos de novo.

    ResponderEliminar
  7. Asun29/4/13

    É un privilexio atopar un recuncho coma este na rede. Grazas, Miguel, por estas moedas que nos axudan a seguir a nosa travesía!
    Parabéns por estes dous anos de viaxe e por esta merecida nominación!

    ResponderEliminar
  8. Vitoria30/4/13

    Noraboa, Capitán!
    Síntome parte da túa tripulación, estou desexando saber a que porto me levarán as túas palabras mariñeiras na próxima entrada de Caronte, e na seguinte....
    PARTAMOS!

    ResponderEliminar
  9. Miguel Abraira30/4/13

    Moitas grazas! Privilexio é ter unha tripulación coma vós, viva e desexosa de navegar cara outros portos, e de compartir estas outras moedas.

    ResponderEliminar
  10. BMM30/4/13

    (Subíndose ó escritorio)
    "Me he subido a mi mesa para recordar que hay que mirar las cosas de un modo diferente. El mundo se ve distinto desde aquí arriba"
    Noraboa por facernos ver as cousas dun xeito diferente e que podemos ser libres soñando. ;)

    ResponderEliminar
  11. Miguel Abraira30/4/13

    O inigualable John Keating debuxaría un sorriso con este comentario. Máis ou menos así :)

    ResponderEliminar
  12. Eva Garea2/5/13

    Encantame o teu blogue. Desde Filonexos desexamoste sorte, aínda que sexas unha competencia dura de roer. Apertas

    ResponderEliminar
  13. Miguel Abraira2/5/13

    Moitas grazas, Eva! Alégrame moito que che guste. A ver se temos sorte e nos vemos en Madrid. Parabéns, e moito ánimo!

    ResponderEliminar
  14. vito17/5/13

    noraboa Ab., espero que esta xanela cumpla moitos máis e siga despertando a nosa curiosidade e alimentando un xeito creativo de ollalo mundo. bikiños

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis