Camuflaxe con estilo

"No, la pintura no está hecha para decorar las habitaciones. 

Es un instrumento de guerra ofensivo y defensivo contra el enemigo". 

Pablo Picasso

E aí o tedes. Con vós, o transtlántico Mauritania, navegando en plena Primeira Guerra Mundial:

A foto é antiga, e daquela non había cor. Pero como sabedes, a xente que loitou e viviu esa época si vía en cor, coma nós... Así que unha visión máis realista do HMS Mauritania viría a ser esta:

O Cubismo era a rompedora corrente artística do momento. Encabezada por Picasso, rachara con toda a pintura anterior e caracterizábase polo emprego de formas xeométricas como triángulos, rectángulos ou cubos. Como no famoso "Guernica". Pero o curioso é que tamén se aplicara aos barcos. A idea xorde en plena guerra, polo medo que había a ser vistos e atacados por submarinos alemáns. O oficial Norman Wilkinson relataba así como se lle ocorrera:

"Cando volvía a Davenport, cedo pola mañá, ocorréuseme que, como era imposible pintar un barco para que non o avistara un submariño, había que facer xustamente o contrario: pintalo para romper a súa forma e confundir así ao oficial inimigo".

Ao disfrazar o navío desta maneira, o efecto óptico facía máis difícil distinguir onde se atopaba a proa, cal era o ángulo de dirección ou a que velocidade se estaba movendo o buque. Sen contar o efecto anímico de tanta cor e estilo sobre os que ían a bordo. Porque non me digades que non era... diferente?

Esta técnica de camuflaxe naval foi coñecida como "Dazzly Painting". Pero despois, durante a Segunda Guerra Mundial, os británicos aínda intentaron darlle unha volta máis ao asunto. Pintando o casco coas cores dos acantilados, e distribuíndo coidadosamente montóns de parasoles da mesma cor sobre a cuberta, buscaban invisibilizar o barco fronte a posibles avións ou submariños inimigos. E é que, como diría o outro: "A cabeza non para..."