Saltar ao contido principal

Sopa de Plástico

Hai unha inmensa illa de plástico, do tamaño de Estados Unidos, xirando no medio do océano Pacífico, incansable, ao compás das correntes. Os científicos chámana Sopa de Plástico, polo difícil de vela incluso con satélites, ao estar formada por billóns de cachiños de apenas 4 milímetros.

Pero o que si se ve son as terribles consecuencias: nos mares, na costa e en toda a cadea alimentaria. Especialmente preto da enorme Sopa. Por cada medio quilo de plancton, do que se alimentan miles de especies mariñas, atópanse tres! de plástico. O vídeo, rodado nas illas Midway, entre América e Asia, é espeluznante. Tan preocupante e revelador como navegar un rato pola web El plástico mata


Segundo a ONU, máis dun millón de aves mariñas e cen mil mamíferos morren cada ano ao confundir as partículas de plástico co seu alimento habitual. Tamén o 40% dos poliños de albatros das illas Midway. Todo ese plástico nunca se desintegra. Xa estamos coméndoo... e non merecemos outra cousa. 

Comentarios

  1. Sandra8/3/13

    Horrible. Unhas imaxes moi duras pero que todos debemos coñecer. Soño con que algún día todo o mundo coide e respete a natureza, os animais. Sei que somos moitos os que loitamos e desexamos esto, así que ogallá este soño se vexa máis cedo que tarde cumprido.

    ResponderEliminar
  2. Teño poucas esperanzas...
    Pero seguramente se conseguirá cando nós mesmo esteamos coma eses albatros, co estómago cheo do plástico que xa estamos empezando a inxerir na carne dos peixes que nos comemos.

    Estase intentando recadar fondos para construír barcos que poidan limpar a Sopa de Plástico do Pacífico. Pero... aínda que funcione, o problema non está alí. O problema está en nós.

    Cantos envases de plástico tirasteis ao "lixo" hoxe?

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...