Saltar ao contido principal

Risk: xogar ao Imperialismo

-Ataco!
Non existe palabra máis agardada no Risk, cando por fin chegan a un os dados.


O Risk é un xogo de mesa dos que dá gusto ter nas mans. Caixa de cartón, un enorme taboleiro despregable, dados e tropas de varias cores, e un único obxectivo: conquistar o mundo. A mecánica é doada: repártense ao azar todos os territorios do mapa entre os xogadores; logo, cada un distribúe os seus soldados neles como lle peta; e finalmente, cada xogador recibe unha carta cun obxectivo que debe manter en segredo. Gaña quen consiga antes o obxectivo que lle tocou en sorte: "Conquistar un continente", "Ocupar 18 territorios", "Invadir dúas illas", "Destruír aos exércitos amarelos"... 

Pero este xogo tamén serve para aprender Historia na clase doutra maneira. Porque se tuneamos os obxectivos adecuadamente, e manipulamos o reparto dos territorios con criterio didáctico, os alumnos poden verse, sen sabelo, reproducindo ao milímetro e coa mesma paixón, o incidente de Fachoda de 1898, cando tropas francesas e británicas se atopan sobre o terreo, en pleno continente africano. Ás veces a Historia repítese, e impóñense os británicos. Outras, os franchutes dan unha bofetada á Historia, e conseguen o seu obxectivo de formar un imperio africano de oeste a leste. E nalgunha ocasión incluso, a partida alóngase, con ambos bandos reforzándose con cabalería e canóns, nunha sorte de Paz Armada. Pero pase o que pase, o Risk sempre logra motivar, permite entender e axuda a recordar... Alguén dá máis?

Comentarios

  1. Eu quero ver o noso vídeo! que para un día que falto á clase! por certo, si que é caro o maldito Risk...

    ResponderEliminar
  2. Anda sobre 35 euros. Iso si, recoméndovos a versión clásica, a de toda a vida (hai edición Star Wars e outras, pero a que de verdade dá xogo é a de sempre). É algo carete (sería un bo regalo), pero qué gloriosas tardes de guerra vos esperan! (ollo: se hai piques, este xogo pode xerar toda unha "Paz Armada" na casa).

    O vídeo estouno editando! Faise algo longo, pero é moi moi gracioso. Especialmente se o poñemos a cámara rápida. Espero subilo pronto. Gio e os demais déronme permiso... senón pixélovos a todos!

    ResponderEliminar
  3. Non non, nada de pixelar, que se nos mire ben as caras de conquistadores principiantes (e de defensor experimentado de Ángel)

    ResponderEliminar
  4. Vésevos moi ben! E sobre todo, rindo moito... Pena que a clase non dera tempo a ver como remataba todo, porque as risas, os piques e o número de soldados sobre o taboleiro ían cada vez a máis...

    Non entendo moito de edición de vídeo e resísteseme algo, pero estoume rindo moito mentres edito. Queda menos!

    ResponderEliminar
  5. jajaja sen prisa, a verdade é que as clases fanse curtas para este tipo de cousas..

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...