Saltar ao contido principal

Navegar entre Tornados... ou Trombas

Isto captouse onte fronte á costa, desde A Guarda ata as illas Cíes.


As fotografías aparecen hoxe en La Voz de Galicia. Semella un tornado, pero chámase Manga ou Tromba de auga, e, aínda que perigosos, son menos violentos. Fórmanse con frecuencia no mar, sempre baixo nubes con forma de cúmulo, esas nubes algodonosas, de gran desenvolvemento vertical, e que por dentro son en realidade columnas de aire cálido e húmido que se elevan xirando en espiral. Os cúmulos traen choivas, tormentas, mal tempo, e de vez en cando trombas de auga como as de onte, que conectan a nube co que ten debaixo. Así se forman as impresionantes columnas das fotos.

Vin varios barcos de gran tonelaxe pasando onte por esa zona. Cando o mar está así, para un navío e a súa tripulación non hai saída. Ninguén pode deter un temporal, nin pedirlle ao mar que pare de moverse, nin baixarse do barco. En días así, incluso os faros parecen ter que navegar. Xa o di Telmo, o fareiro do marabilloso cómic "El Faro", de Paco Roca:

"El faro es el límite extremo de la tierra. 
Y cuando las olas cubren con furia el espigón, es como estar navegando en él"

Comentarios

  1. Sandra18/3/13

    A verdade é que nunca pensamos que estes fenómenos metereolóxicos cheguen tan preto nosa, unhas fotos impresionantes e velo en directo tivo que selo máis. Nin que decir ten o vídeo dos faros...buff..parece mentira que aguanten as "embestidas" dese mar "embravecido".

    ResponderEliminar
  2. E que te colla navegando nun veleiro xa nin falamos... Gustaríame telo visto... coa distancia adecuada.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...