Saltar ao contido principal

Gran Torino. Gran Clint

Non todas as pelis se agarran á memoria. Esta si. E Clint Eastwood tamén (Trailer, aquí).


Quen lle ía dicir a Walt, descendente de polacos, veterano da guerra de Corea, obreiro xubilado da Ford, viúvo, dono dunha cadela labrador, rosmón, solitario, e inflexible... que o seu impecable Gran Torino do 72 o achegaría a todos eses AtonTaos, Jamones e Yogures que se foran instalando no seu barrio? Quen lle ía dicir que eses veciños orientais aos que tanto odiaba, tiñan en realidade máis cousas en común con el que a súa propia familia?  Quen lle ía dicir que o seu Gran Torino serviría para abrir unha ventá na súa forma de ver e pensar o mundo que o rodea?

É a segunda vez que subo Gran Torino a Caronte. Fágoo porque Clint e a súa película o merecen. Esta é unha das mellores pelis sobre o racismo, os prexuízos e as migracións que se pode ver. Sobria, humana, emotiva, didáctica, aleccionadora sen necesidade de discursos nin panfletos. Cómica por momentos, aínda sendo un drama, Gran Torino pode axudar a desterrar prexuízos, a afastar a estupidez, e a pensar nas cousas que de verdade importan. Acordádevos dela. Lembrade a Walt Kowalski

Comentarios

  1. Sandra26/3/13

    Gran Torino!! Gran película!! Eu vina no cine e encantoume e agora que a vexo nesta entrada, penso que nestas mini vacacións "cae" de novo. Non a podías describir mellor Miguel! Unha película 100% recomendable.

    ResponderEliminar
  2. Si, é unha película que eu creo que nos gusta a todos. Desde logo, das que poño na clase, creo que é das que máis lles gusta... aínda que aquí non mo digan :)

    É curioso. Gústame moito ir vendo as reaccións dos alumnos a medida que a historia transcorre. Ao principio, cando Walt está coa súa familia, o que máis se escoita na clase son cousas como "Que desagradable o vello", ou "Vaia cara"... pero é moi bonito ver como esa impresión inicial se vai transformando a medida que pasan os minutos e podemos empezar a coñecer todo o que Kowalski oculta baixo a súa fachada de tipo duro, rosmón e resabiado. Ao final, creo que todos pagarían por ter un avó como Walt... incluso sen Gran Torino...

    ResponderEliminar
  3. Gran pelicula!! A verdade e que fai tempo que non mirara peliculas tan boas coma esta.

    ResponderEliminar
  4. Ahmed! Alégrame moito que che gustase tanto. Disfruta estes días de descanso!

    ResponderEliminar
  5. Noelia P3/4/13

    A min qustoume moito a pelicula, rimonos moito co as cousas que dicia Walt.Eu creo que a toda a clase lle gustou moito.XD

    ResponderEliminar
  6. ..."Que tramais, morenos?"
    Si Noelia, tes razón. A verdade é que a peli está sementada de frases memorables. Pero o mellor, sen dúbida, é a actitude. É con iso co que Walt nos atrae, nos gaña e nos convence para ver as cousas con outros ollos. A peli, como lle pasou a Walt, ensínanos que é mellor coñecer cá ter prexuízos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Concurso Galicia en Foto (II)

Aquí volve o noso concurso! E unha vez máis, non penso dicir onde está isto ... Porque queda da vosa man! Iso si, desta vez cambiamos o método de resposta: en vez de escribir a solución publicamente nun comentario, enviarédesma a min directamente facendo clic na parte superior do blog, onde di "INFO", e dentro diso en "CONTACTO". Unha vez aí, non tedes máis que poñer nome, email e a vosa resposta! Deste xeito chegará a min sen que outros poidan vela.  Gaña quen acerte o nome concreto e a función do lugar no que botei esta foto .  Tal e como prometera, desta vez agarda un premio de cine! O PRAZO PARA CONCURSAR  REMATA ÁS 23.00 HORAS DO SÁBADO 9 PUBLICAREI TODAS AS RESPOSTAS E O GAÑADOR AQUÍ AO LONGO DO DOMINGO 10 BRAVO CENTURIÓNS! O lugar da foto é o fermoso campamento romano de Aquis Querquennis,  en Bande (Ourense). Os vellos coñecían o sitio como A Cidá, pois vían muros e obras de edificacións antigas.  En 1947, ao construírse o Enco...

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...