Saltar ao contido principal

V de Vendetta

Hay, claro está, personas que no quieren que hablemos...
Sospecho que, en este momento, estarán dando órdenes por teléfono, 
y que hombres armados ya vienen de camino...
¿Por qué? Porque mientras pueda utilizarse la fuerza, ¿para qué el diálogo? 
Sin embargo... Las palabras siempre conservarán su poder, las palabras hacen posible 
que algo tome significado y, si se escuchan, enuncian la verdad.
Y la verdad es que, en este país, algo va muy mal, ¿no?...
Ciertamente, unos son más responsables que otros, y tendrán que rendir cuentas, pero, la verdad sea dicha, 
si estáis buscando un culpable, sólo tenéis que miraros al espejo...
Sé por qué lo hicisteis, sé que teníais miedo. ¿Y quién no?
El temor pudo con vosotros, y presas del pánico acudisteis al actual líder. 
Os prometió orden, os prometió paz, 
y todo cuanto os pidió a cambio fue vuestra silenciosa y obediente sumisión...
Pero si veis lo que yo veo, si sentís lo que yo siento y si perseguís lo que yo persigo, 
os pido que os unáis a mí, dentro de un año, a las puertas del Parlamento, 
y juntos les haremos vivir un cinco de noviembre que jamás, 
jamás nadie olvidará.

Facede clic na imaxe, cartel da película.

A primeira vez que puxen La Ola nunha clase para explicar a formación das ditaduras, unha alumna, Tania, propúxome este título como opción tamén interesante. E entenderedes por que. Orixinal, diferente, atrevida, política, heroica, brillante, envolvente, polémica, explosiva, épica... A película chámase V de Vendetta. Pero tamén podería chamarse V de Verdade, V de Vergoña, V de Valentía, V de Vitoria, V de Vida... Porque V é un home anónimo disposto a devolver o poder á xente común. Nada de superheroe con superpoderes. Esta é unha ficción moi real. V só é un revolucionario. Un cabaleiro enmascarado, xusticieiro, e tamén, por que non dicilo, un pouco tolo. Pero un cabaleiro. A súa misión, derrocar a un goberno fascista que eliminou todas as liberdades. A súa arma, convencer á poboación de que non hai que ter medo aos gobernos; son os gobernos os que deberían ter medo da poboación... Moi actual. A película é unha adaptación do cómic de Alan Moore e David LLoyd, publicado xa en 1982.

Vendo a portada do cómic, e a propia película, quizá pensedes que a máscara do protagonista resúltavos moi familiar... Que a visteis moito ultimamente. E é verdade. Esa máscara representa a faciana dun personaxe histórico inglés moi coñecido para os británicos: Guy Fawkes, un conspirador católico que, para deter as persecucións aos da súa relixión, intentou voar con explosivos o parlamento inglés en ¡1605! Como non o conseguiu, porque o detiveron antes (e o aforcaron despois), ese día, cinco de novembro, pasou a ser celebrado cada ano polos londinenses, que conmemoran a detención do traidor facendo múltiples fogueiras á noite.

Pero... o cómic e a película déronlle a volta á historia e converteron ese rostro do mal logrado Guy nun símbolo da resistencia fronte á censura e aos abusos do poder. Por iso o recente fenómeno Internet Anonymous, que afirma loitar contra a censura en internet, elixiu precisamente esta máscara que a película fixo famosa como imaxe propia. 

Como vedes todo está naturalmente unido e sabiamente retroalimentado: historia, cómic, cine, internet, movementos, actualidade. Iso é a cultura: unir fíos, tecer redes, relacionar, saber ler... Un potente anestésico contra a dor; e un poderoso estímulo contra os malos. Como esta peli. 

Comentarios

  1. E o mellor de todo. Podedes ver a peli cando queirades na vosa casa, porque está dispoñible en Youtube.

    Cun final á altura!

    ResponderEliminar
  2. Samantha10/8/12

    Certo é que cada vez hai máis persoas ás que lle gusta loitar en vez de falar tranquilamente, como se debería.
    Lembraba a historia do 5 de novembro, pero non sabía que saía nesta película. Teremos que vela, entón :)
    A ver se é tan boa como "La Ola".

    ResponderEliminar
  3. Ola Samantha!

    Mmm... É distinta. Aínda que tamén aborda o tema das ditaduras, faino desde un punto de vista diferente (en La Ola, fálase de cómo xorden; pero aquí, lóitase contra unha que está instalada no goberno). A estética tamén é diferente, pois baséase nun cómic. Pero aínda así, pódense extraer cousas moi válidas, como na Ola, para unha clase ou para a vida. Os diálogos, en moitas ocasións, son brillantes e dignos de escoitar varias veces. E si, o protagonista emprega a palabra... pero para mover á loita.

    Diferente. Pero orixinal, interesante, difícil de quitar da cabeza.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...