Saltar ao contido principal

Chove... Seda

Chove. Sosteño. Encadro. Mido a luz. Danzan árbores, sinuosas, ondeando no visor. Sopeso o movemento. Axusto. Velocidade. Diagragma. Telemetría. Enfoco. Esbaran, trémulas, perezosas, as bágoas no vidro. Disparo. Clic. Capturo o incapturable. Detense o tempo. Reflectido no espello en 45 º. Rebota un trozo de vida. Trepidado. Chovido. Derramado. Fronte aos ollos. Observo. Revelo a imaxe enxaulada. Positivo o negativo. E entón, de súpeto, revélase canda ela a memoria daquel libro mil veces lido, daquela páxina cen veces subliñada, daquela cita que un día envolveu ao lector na telaraña da historia tecida. Observo a fotografía.... E recordo a poderosa pócema de palabras:



"Llovía su vida, frente a sus ojos, espectáculo quieto".

Pronuncio, rumiante, a nutritiva cita. Escavo entre lomos de títulos. Rebúscoa con precisión arqueolóxica no libro. Amaso páxinas. Persigo coa mirada os trazos vivos e entusiastas do grafito. Rememoro a delicada historia. E cobizoso de agasallala e apuntalala na memoria (miña, vosa), reescribo, envexoso, o insólito inicio...

"Aunque su padre había imaginado para él un brillante porvenir en el ejército, Hervé Joncour había acabado ganándose la vida con una insólita ocupación, tan amable que, por singular ironía, traslucía un vago aire 'femenino'. Para vivir, Hervé Joncour compraba y vendía gusanos de seda..."


Seda, Alessandro Baricco
(editorial Anagrama)

Comentarios

  1. E o seu final... "De vez en cuando, en los días de viento, bajaba hasta el lago, y pasaba horas mirándolo, puesto que, dibujado en el agua, le parecía ver el inexplicable espectáculo, leve, que había sido su vida."

    Unha sorpendente e conmovedora historia, nostálxica coma un día de chuvia... Unha sucesión de "pócemas de palabras"...

    ResponderEliminar
  2. O final é incrible, Asun. É un libro espectacular, tan fino e suxerente como o seu título. Lino hai oito anos, e quedei sobrecollido. E desde entón non coñecín nin un só lector ao que non lle guste.

    É imposible elixir unha única cita, pois todas as páxinas teñen algunha frase redonda. Esta paréceme que tamén retrata ben a sinxeleza e magnetismo do personaxe principal:

    "A quienes venían a visitarle les relataba sus viajes. Escuchándole, la gente de Lavilledieu aprendía el mundo y los niños descubrían lo que era la maravilla. Él narraba despacio, mirando en el aire cosas que los demás no veían."

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...