Saltar ao contido principal

Castros virtuais, sen saír da casa

Por Tutatis! Xa era hora. Acábase de presentar o Museo Virtual da Cultura Castrexa. Bah, outro museo máis, dirá alguén. Pois nada diso. Porque Virtual quere dicir que o visitas sen moverte da túa casa. 


A golpe de clic podes plantarte en cinco dos castros máis espectaculares da antiga Gallaecia, acceder a vistas en 3D, a imaxes panorámicas, patealo dun lado a outro ou elixir ti mesmo os detalles que queres que o experto che explique mellor. É máis, se hai museo ao lado, tamén podes entrar virtualmente. Sempre desde a casa, e de balde!


Ademais das visitas virtuais, destaco un catálogo en 3D de pezas caracterísiticas da época dos castros: fíbulas, armas, cerámica... de todo. Desde os laterais da páxina principal tamén se pode acceder a moita información presentada dun xeito breve e visual. Incluídos os horarios de visita. E se che vai o cinematográfico, Bandua, a visión en documental deses cinco castros galaicos.

A maioría dos castros galegos teñen entre tres mil e dous mil anos de antigüidade. Hainos a patadas e a maioría están sen escavar arqueoloxicamente (un exemplo que xa visitaramos en Caronte, AQUÍ). Precisamente estes adoitan ser os que conservan un maior encanto. Quizais polas formas que se adiviñan baixo a terra, ou tal vez polo misterio do que non podemos ver máis ca na nosa imaxinación: Como vivirían? Cantos estarían? Como sería esta paisaxe? A quen temerían? Como latería todo aquí abaixo, onde agora pousamos os pés? O caso é que fannos moita falla iniciativas coma esta. Necesitamos potenciar o valor do patrimonio histórico, facelo visible, achegalo á xente, metelo nas casas se é posible. Facer que todos o coñezan para que todos poidamos amalo, entendelo, coidar del... Boa viaxe. Virtual! (clic nas imaxes para entrar).

Comentarios

  1. Só dúas pegas para un proxecto fantástico e marabilloso:

    1) Versión en galego?
    2) Baroñaaaaa!!!

    ResponderEliminar
  2. Samantha6/7/12

    Paréceme unha moi boa idea para aprender cousas novas sobre Galicia. E se non podes saír da casa, aínda mellor!
    PD: O de "Por Tutatis!" foi unha pregunta onte de "Atrapa un millón" jeje.

    ResponderEliminar
  3. Ola Samantha!

    E para os que non vimos onte o programa que mencionas... sempre atoparedes un PorTutatis! nas historias de Astérix e demais habitantes da Galia.

    ResponderEliminar
  4. Sandra6/7/12

    Encántame! é unha moi boa idea, paréceme que non se da a coñecer o suficiente o noso patrimonio histórico e esta é unha boa forma de facelo se non podes achegarte a visitalos. E tamén de obter información sobre eles, pero estar alí, visitalos, e o que dis ti Miguel imaxinarte coma serían as súas vidas, é moi interesante,curioso, divertido. Tes razón falta o gran castro de Baroña, supoño que o acabaran poñendo tamén.
    Eu tamén vexo Atrapa un millón, pero onte perdinme o de "Por tutatis", terei que voltar a ver Asterix! co que me gustou sempre!

    ResponderEliminar
  5. Asi que este profe preocupado polo patrimonio ven para Tui! En Budiño, no Ceip da Cruz, hai unha profe disposta a colaborar no que se poida, por rescatar algo desta zona... E ademais, a tal profe estudou no insti de Meira! Avisa cando esteas por aqui! Saudos e parabens.

    ResponderEliminar
  6. Ola Proída.
    Moitas grazas pola túa mensaxe. Mira que coincidencia o de Meira! Coñezo ben o Faro, e o Castelo, e algunha outra cousa por esta zona, xa que estou moi cerca dela, así que, aviso: estou por aquí!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...