Saltar ao contido principal

Saber venderse: Vigo in London

Falábavos o venres do orixinal e belísimo anuncio que Vigo fixo para captar viaxeiros e turistas (sector terciario) ingleses, e máis en concreto de Londres, onde agora xa sabedes que hai unha Vigo Street. Se eu fose inglés, despois de ver un vídeo así, mataría por botarme ao Atlántico, despregar velas e tomar polas armas as Cies, a Ría de Vigo e a propia cidade. Como naquela batalla naval de Rande, en 1702. 

Gozádeo, porque isto é Galicia. E é noso.

Comentarios

  1. Que interesante, Galicia chegando a todo o mundo. Dando o mellor que ten para atraer turistas, eso espero, que solo sexan turistas. Porque se ven xente para asentarse, Galicia vai perder bastante maxia e frescura, pasaría de o lugar das bruxas e dos montes a un lugar máis ou menos común.

    Gustoume esa última frase: Una ciudad que no se conquista, dónde tú puedes ser el conquistado.

    ResponderEliminar
  2. Estou de acordo Denís, pero so en parte.

    Non sei se vos ten pasado, pero ás veces un atópase xente de fóra máis namorada e implicada en coidar e vender Galicia cá os propios galegos.

    Por outra banda, creo que temos o inimigo en casa: a incultura, a desidia, a ignorancia, o gusto pola chapuza e o feísmo, a falta de normas ou de mecanismos reais para que se cumpran, o "ti vai facendo" co que moitos alentan todo isto... Somos nós os que destrozamos Galicia. Aquí está todo feito, o único que facía falla era adecentar, sinalar, dar a coñecer, e meter a menor cantidade posible de cemento.

    Porque á maioría dos ingleses, como a nós mesmos ou calquera outro, o que lles gusta é a autenticidade, a natureza, as paisaxes inalteradas, a historia (Rande, Drake, Verne...), a arquitectura entendida como arte, a boa cociña con produtos naturais e de calidade, ou a oportunidade dun ocio divertido pero tranquilo... en fin, todo iso que sempre estivo aí e que o anuncio xuntou tan ben. Se temos claro que a nosa riqueza está en toda esa autenticidade, Galicia será sempre Galicia (e non Salou, por exemplo), por moitas turistas que veñan.

    Tamén me gustou moito a última frase. En Vigo están moi orgullosos da súa reconquista da cidade aos exércitos franceses de Napoleón. De aí iso de que "non se conquista"...

    ResponderEliminar
  3. Gracias por poñer esto en época de exames ¬¬ ahora teño ganas de tirar con todo e irme para Vigo, mollar os pés á praia... :)

    ResponderEliminar
  4. E quen non?! Pero non tires aínda nada. Rema duro, que xa se albiscan os tesouros da ría! (xa queda menos para todos).

    ResponderEliminar
  5. Sandra4/6/12

    Dan ganas de ser conquistado! o vídeo dende logo que o consigue! Gustoume moito, imaxinádesvos un de toda Galicia...sería impresionante!!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...