Saltar ao contido principal

O espectáculo do camión do lixo

Rétovos a non sorrir con esta historia. Pero aviso, perderedes. Cada mañá, desde hai cinco anos, os nenos dun colexio en Madrid agardan como auga de maio polo camión do lixo. Cando este chega, non importa o rebumbio ou o cheiro, todos os nenos corren ata a cerca para ver o espectáculo de espectáculos. E entón baixa el. Un humilde e xenial empregado municipal do servizo de limpeza. E fai isto:


Maxia? Non: empatía, sensibilidade, alegría. E é que todos queremos que nos fagan rir. O mesmo día en que din con esta noticia (un traballo case arqueolóxico nos tempos que corren), lin outra que explicaba que este empregado, asustado pola difusión deste vídeo, solicitara un cambio de rolda para evitar ser despedido; tiña medo. Despois, un comunicado da empresa aclarou que nada diso, que se sentían encantados de ter un empregado así, e que este poderá seguir facendo rir aos nenos do colexio co seu minuto de gloria a base de saúdos, coreografías e cancións. E respirei, coma se fose un neno dese colexio.

Agora que vemos como os bancos e os mercados nos gobernan, cousas coma esta son máis necesarias cá nunca para telo claro. Para saber e ter moi presente, que o mellor da vida non está no que podemos comprar, senón nos xestos que podemos dar a outros. E digo podemos porque, pese ao seu incalculable valor, son gratis. Ironías desta noria na que xiramos... Por certo, quen gañou o reto?

Comentarios

  1. Sandra11/6/12

    Eu non gañei o reto dende logo! cómo non vas sorrir?!! destas accións estamos moi escasos e é unha alegría ver xestos que non costan tanto facer e que aportan tanto coma pode ser un sorriso.Bravo por él e por eses pequenos tan alegres que lle fan os coros e que agardan coma auga de Maio esa visita tan especial tódalas mañás!

    ResponderEliminar
  2. "Su cuerpo amarillo
    absorbe sin más
    Bob Esponja!...

    El mejor amigo que
    puedas tener.
    Bob Esponja!..."


    Vaille a canción que nin feita adrede!

    ResponderEliminar
  3. Un sorriso, unha mirada, unha palabra... Cantas veces un simple xesto coma este pode cambiar ou mellorar o día das persoas que temos ao redor.

    ResponderEliminar
  4. Con valor dobre, cando se trata de nenos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...