Saltar ao contido principal

Travesía: pirarse a toda vela

"Dentro de vinte anos sentiraste máis desilusionado polas cousas que non fixeche que por aquelas que fixeche. Así que solta amarras. Navega fóra da baía segura. Atrapa os alisios nas túas velas. Explora. Soña. Descubre...
Mark Twain. 



Había moitísimo tempo que non gozaba tanto dun cómic. Pero moitísimo. Tanto, que hai xa semanas  que este libro agarrouse coma un percebe á miña mesa. Tanto, que non hai día no que non volva a rebuscar pasaxes entre as súas páxinas. Tanto, en fin, que hoxe voume dar o gustazo de intimarvos á súa lectura. Que por certo, é lectura moi fresca e pápase en menos cá un telediario (idóneo para refrescar entre exame e exame).

A punto de cumprir trinta anos, Aude está farta dunha vida rutinaria e aburrida, que non se parece á que imaxinaba cando era so un pouco máis nova. Vive estresada, o que fai non a enche e está cansa de diálogos de besugos. Sóbralle todo, porque todo lle parece baleiro. E ao mesmo tempo, sente medo: ¿estará a conformarse? Así que para poñerlle remedio, deseña a aventura de achegarse á persoa que quere ser: embarcarse nun veleiro para cruzar o Atlántico navegando durante todo un mes. Porque, como diría certo fareiro, "a xente, cando se lle pon na cara un xesto amargo, debería darse ao mar o antes posible". Ou quizais porque, como di un dos personaxes deste libro, "a vida só se sostén polos proxectos". 

Esa é a historia. En canto aos ingredientes, hai de todo: humor, ironía, o retrato dunha vida en París, as obrigas diarias, as viaxes en bicicleta, o inconformismo, a angustia, os soños e os libros como anestésico, o retiro nunha illa, a promesa do mar, ou o proxecto dun prometedor veleiro no que poder saír a navegar. A cazar os ventos. A respirar mundo. A aprender outro modo de ver e de entender a vida.
Que non é pouco. Bo vento!

TRAVESÍA, de Aude Picault 
Editorial Sins Entido

Comentarios

  1. E se o ledes e non vos gusta, devolvo os cartos!... menos aos de Vilalonga, que tendes este librako solteiro e dispoñible seducíndovos desde o estante dos cómics, na biblioteca.

    ResponderEliminar
  2. Sandra22/5/12

    Ten moi boa pinta e é certo moitos cómics leénse no que dura un telediario e aportan tanto coma un libro.Son divertidos, diferentes. Eu apúntome a ler este que nos recomendas!!

    ResponderEliminar
  3. Algúns, aínda non tendo cor, logran entrar polos ollos. É o caso deste. Boa travesía!

    ResponderEliminar
  4. Eu xa me enganchei nesta travesía e non podo parar de ler. É un pouco de aire fresco na rutina diaria que nos toca vivir.
    Grazas Miguel pola recomendación!

    ResponderEliminar
  5. marisa1/6/12

    Pois eu creo que vou a ver se o topo por algunha estantería tamén aínda que non sexa na biblioteca de Vilalonga, sobre todo pola recomendación que dás Miguel, logo xa che contarei...pero e que tal como o contas parece que tén boa pinta.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Concurso Galicia en Foto (II)

Aquí volve o noso concurso! E unha vez máis, non penso dicir onde está isto ... Porque queda da vosa man! Iso si, desta vez cambiamos o método de resposta: en vez de escribir a solución publicamente nun comentario, enviarédesma a min directamente facendo clic na parte superior do blog, onde di "INFO", e dentro diso en "CONTACTO". Unha vez aí, non tedes máis que poñer nome, email e a vosa resposta! Deste xeito chegará a min sen que outros poidan vela.  Gaña quen acerte o nome concreto e a función do lugar no que botei esta foto .  Tal e como prometera, desta vez agarda un premio de cine! O PRAZO PARA CONCURSAR  REMATA ÁS 23.00 HORAS DO SÁBADO 9 PUBLICAREI TODAS AS RESPOSTAS E O GAÑADOR AQUÍ AO LONGO DO DOMINGO 10 BRAVO CENTURIÓNS! O lugar da foto é o fermoso campamento romano de Aquis Querquennis,  en Bande (Ourense). Os vellos coñecían o sitio como A Cidá, pois vían muros e obras de edificacións antigas.  En 1947, ao construírse o Enco...

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...