"Unha noite"... desapareceron (libres)

Branco e negro. Así é o reflexo da vida no espello gris das páxinas dos xornais: guerras, desemprego, crise, corrupción, mentiras, manipulación, inxustiza, recortes... É preciso remexer e pringarse ben nesas follas chorreantes de inmundicia, para poder descubrir e rescatar un titular que rache en mil pedazos esa miserable ausencia de cor, de luz, de vida, de esperanza fronte aos malos. Pero esta semana, e esa si é noticia, atopeino todo nun. A cor, a luz, a vida, e a esperanza. E os culpables son eles. So hai que velos... e  despois entender a súa historia.

Javier e Anailín, de vinte anos, están fugados. Ambos seguiron os pasos da súa propia película. Ningún dos dous fora actor antes, ata que alguén dunha produtora británica os descubriu na rúa e lles propuxo rodar unha historia valente e triste, típica xa en Cuba. En Una noche, un grupo de mozos decide fuxir da miseria instalada na illa, e fano da maneira máis radical que existe: subíndose a unha balsa para tentar chegar ás costas de Estados Unidos, cruzando noventa millas de océano aberto, ventos, correntes, quenllas (tiburóns) e outros perigos. Un drama que, como podemos imaxinar, dá argumento suficiente para unha historia ben contada. 

A película rematou, pero eles déronlle un xiro inesperado de realidade. Porque a pasada semana, xunto a outros actores, ambos debían tomar un voo desde Cuba a New York para participar coa película nun festival de cine. Despegaron, aterraron... e desapareceron. Adeus festival e adeus película. A liberdade vale máis que un premio e un billete de volta ás limitacións. Así que supoño que ambos, co filme como exemplo, lanzáronse a abrazala. Elixiron arriscar polo importante e facer unha marca nas súas vidas.

A día de hoxe, Javier e Anailín seguen sen dar noticias do seu paradeiro. Supoño que pedirán asilo político en Estados Unidos, e gústame pensar que llelo concederán. Seguro que non foi unha decisión fácil: atrás deixan familia, amigos, compañeiros, esperanzas (pese a todo) ligadas ao lugar no que naceron e do que eles se senten parte. A emigración nunca é unha opción alegre; si unha porta arriscada a un pouco de luz, de aire fresco, de esperanza, un oco polo que forzarse á oportunidade dunha vida mellor. Unha opción tan valente como triste.

E agora volvede con novos ollos á mesma foto... ¿Acaso é posible miralos e non sorrir?

Déixovos cunha pequena secuencia do tráiler da película. Sana e prometedora como eles: clic AQUÍ.

Por certo: ironías da vida, Javier gañou un premio polo seu traballo nese Festival ao que nunca foi...