Saltar ao contido principal

Juego de Tronos (con Franco)

Suelo escuchar la radio pública cuando conduzco hacia el trabajo. Acompaña, y es práctico: me entero de las noticias, maldigo el penúltimo recorte y comparto minutos con escritores, músicos, cineastas y otras personas interesantes que no conocía. Pero hay un momento, en torno a las 7.45 de la mañana, que degusto de manera especial, y casi siempre me arranca una sonrisa. Como en la mañana de hoy. 

El espacio corre a cargo de la periodista Nieves Concostrina, que en apenas tres minutos dibuja con palabras, silencios y música un episodio curioso, irónico o rocambolesco de nuestra historia. Sólo es necesario un requisito: que esa historia sucediese "Tal día como hoy". Y hoy se conmemoraban 40 años desde aquel día en que la nieta de Franco y el primo del actual rey, se sacaron un sospechoso bodorrio del bolsillo, para intentar la carambola de colarse a Juan Carlos y Sofía en la carrera por el trono de España... No os la perdáis: la trama, el desenlace y el inconfundible sello corrosivo de la narradora.

Vía


Comentarios

  1. Los días que tienes que coger el coche a esas intempestivas horas de la mañana agradeces que te arranquen una sonrisa. Con ironía y con humor te relatan un pedacito de la historia que te ayuda a olvidarte por un momento de las últimas noticias que parece que te quieren amargar el día.
    ¿Seguirá el programa dentro de cuarenta años? ¿Cómmo recordarían alguno de los momentos que estamos viviendo ahora?

    ResponderEliminar
  2. Que boa pregunta...

    Imaxino que empezarán dicindo algo así como:

    "Tal día como hoy, los gobiernos de este país, acuciados por una crisis mundial aquí agravada con un burbujazo en forma de ladrillo, lapidaban a pedrada limpia todos los derechos laborales y sociales logrados durante 40 años por el pueblo. Del bienestar, en apenas cuatro años, se pasó al soloestar. Sin haberlo imaginado, habíamos vuelto al capítulo 1 de la serie "Cuéntame". Pero en aquel entonces, contrariados, muchos españoles de a pie, aún se preguntaban:
    -¿En qué quedamos? ¿Nos apretamos el cinturón, o nos bajamos los pantalones? No se pueden hacer las dos cosas al mismo tiempo..."

    Por exemplo... ¿non?

    ResponderEliminar
  3. Coidado Nieves! Xa tes sustituto! E vén pisando forte!

    ResponderEliminar
  4. Choiva, non... Pero Nieves, hai para rato! E mellor, porque dá gusto oíla. Concostrina, nada menos.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...