Saltar ao contido principal

A península, desde o espazo


A NASA publicou hai un par de días esta fermosa fotografía. A imaxe foi tomada desde a Estación Espacial Internacional, un inmenso trebello tripulado que orbita arredor da Terra a uns 380 quilómetros de altitude, e retrata a península Ibérica de noite. ¿Que vos parece?



A min, aparte de curiosa, paréceme incriblemente útil para unha clase de Xeografía. En concreto para entender dunha soa ollada a desigual (diversa, diríamos en 2º de bacharelato) distribución da poboación. Por exemplo:
  1. Os tres puntos de luz máis intensos coinciden coas cidades de Madrid, Sevilla e Lisboa. Coa mesma intensidade deberían brillar Barcelona e Valencia pero, ao estar tomada a foto desde o Oeste, a parte Leste da península aparece demasiado desenfocada. 
  2. En segundo lugar, conclúese claramente que a poboación concéntrase nas zonas de costa, deixando moito máis baleiro o interior: 
    • En Portugal, destaca toda unha franxa de luz á beira do Atlántico (con dous puntos máis grandes en Lisboa, ao sur, e Oporto, máis ao norte).
    • E en España, destaca o litoral mediterráneo, no que as luces debuxan un enorme "paseo marítimo" desde Xibraltar ata Cataluña. Aínda que non se ve con suficiente nitidez, parecen destacar Málaga (pasando o Estreito), Valencia (incluso Mallorca) e Barcelona. 
  3. Se miramos a Galicia, clicando na imaxe, veredes que case toda a poboación se amontoa na fachada atlántica e nas principais cidades galegas: os puntos de máis luz coinciden con A Coruña, Pontevedra-Vigo e, máis aló, Ourense e Lugo. Fóra destas, o interior queda moi ás escuras.
Por certo, apréciase a esfericidade da Terra! E se vos chamou a atención esa liña verde e dourada do fondo, que saibades que se corresponde coa radiación ultravioleta retida pola atmosfera. Ese efecto invernadoiro necesario, pero que estamos radicalizando e agravando preocupantemente cos gases que emitimos. Como vedes, é certo o dito: unha imaxe vale máis que mil palabras.

Comentarios

  1. Sandra30/12/11

    É impresionante!! unha imaxe preciosa e preocupante tamén polo efecto invernadoiro.E certo,moi boa foto para unha clase de xeografía!
    FELIZ ANO A TOD@S!!!

    ResponderEliminar
  2. Feliz 2012 Sandra! Preocupante o efecto invernadoiro, e tamén, xa que estamos, a contaminación lumínica (¿xa estarían postas as luces do Nadal ao facer a foto?)...

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...