Saltar ao contido principal

Arte con area

Ela chámase Kseniya Simonova, fai arte con area, e se non o vistes... tedes que velo. 

Ucraniana, de 25 anos, a crise levou o seu negocio ao tacho no 2009. Por iso, e porque tiña un don, decidiu presentarse ao concurso de televisión "Tes talento" na súa edición daquel ano. E alí, sementando admiración e bágoas no público a partes iguais, logrou a vitoria. Fíxoo cunha animación con area de oito minutos, na que narra a dor sufrida polo seu pobo durante a invasión dos nazis na Segunda Guerra Mundial. Construíndo unha historia fermosa, coa única axuda dun pouco de area, unha luz, algo de música, e as súas mans. Talento, creatividade, sensibilidade... ARTE.

Clic na imaxe!

Etiquetas:

Comentarios

  1. Andrea26/12/11

    Espectacular, fai marabillas coa area. De feito quedei alucinando, é incrible como pode facer que o público se emocione desa maneira, tremendo.

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira26/12/11

    Eu tamén quedei sorprendido. É unha artista moi intelixente. Podería concursar construíndo beleza, e punto; pero lonxe diso toca un tema histórico, difícil, con guión, e busca conmover ás almas que a examinan. Sabe que para chegar á xente, hai que atacar aos sentidos.
    Aquí non vivimos unha ocupación do país por parte dos nazis. Non temos iso gravado na memoria, e por iso nos sorprende que choren. Pero para eles este conto de area é como abrir o armario das pantasmas.

    ResponderEliminar
  3. Andrea27/12/11

    Atopei outro vídeo desta rapaza que me deixou máis alucinada se cabe:
    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1gXwVpJObDs#!

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira27/12/11

    Alucino con iso de que sexa capaz de facer rostros tan expresivos (os ollos!) e definidos tan so cuns graos de area. A música está moi ben elixida. Se no vídeo da entrada saía unha versión de "Nothing else mothers", neste que recomendas recoñécese a partir do minuto seis o tema principal da peli "Requiem por un sueño", da que xa faláramos algo no blog. Incrible o cabalo que debuxa en segundos. Ao parecer trata un tema da mitoloxía nórdica. Grazas polo aporte!

    ResponderEliminar
  5. Sandra30/12/11

    Esta rapaza merece un premio! como compaxina arte,música,historia e emocións.Preciso!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis