Saltar ao contido principal

Preguntas que ¿nunca? te fixeches

De pequeno íanme as preguntas curiosas. Encantábanme este tipo de libros. E había tempo que non me reatopaba con un así. Foi remexendo un pouco na biblioteca do instituto, en Vilalonga. Escollino, abrín polo medio, e atopeime preguntas boísimas... Algunhas coñecidas e outras non. Así que secuestreino, e xa na casa sometino a interrogatorio. E alí, lendo e rindo a partes iguais, entendín que o que fai grande a estas preguntas, é precisamente o curiosa e cínica que soe ser a resposta. Como a Historia. Como a Vida.


O "Y" é realmente grego? 
Por que calzo un 42 se os meus pes non miden 42 centímetros? 
Por que se regalan ovos na Pascua? 
Que país é o único do mundo que non pon o seu nome nos selos de correos?
Por que non houbo día 5 de outubro de 1582 nalgúns países?
 Por que no teclado as letras non están por orde alfabética? 
Que significa en realidade BMW?
Por que o maillot amarelo do Tour de Francia é amarelo?
De onde vén o nome do osiño Teddy?
Como é que o símbolo do dólar é unha S e non unha D?
Por que do, re, mi, fa, sol, la, si... se chaman así?

TODAS AS RESPOSTAS ÁS PREGUNTAS QUE NUNCA TE FIXECHES
MÁIS RESPOSTAS ÁS PREGUNTAS QUE NUNCA TE FIXECHES
Philippe Nessmann e Nathalie Choux

Comentarios

  1. Sandra23/11/11

    jajajaja! qué bo!!! pídomo para este Nadal!!!

    ResponderEliminar
  2. O do símbolo do dólar non é só unha boa pregunta, tamén ten unha interesantísima resposta, e senon que llo digan ao que estaba sentado ao meu lado cando o señor Lopo nos explicou esto na clase, Candela non salía do seu asombro.

    :)

    ResponderEliminar
  3. Podo dicirvos que a resposta á pregunta do dólar, en efecto, é das miñas favoritas, como apunta Candela. Pero como esa de sorprendentes, polo menos unhas vinte. Xa vedes que con este libro podedes adiantarvos ao Señor Lopo e aos tempos da universidade!

    Sandra, son dous libros! Tes para Nadal e Reis.

    ResponderEliminar
  4. Elvira25/11/11

    Relacionado con esto unha curiosidade que non sei se ven nese libro e que Teresa de Xesús, que morreu o 4 de outubro de 1582 foi enterrada o día 15 do mesmo mes, ainda que en realidade era o día seguinte.

    ResponderEliminar
  5. Ola Elvira. Pois aínda que non menciona o caso de Santa Teresa, si que explica moi ben o que pasou nese ano para que de golpe desapareceran varios días do almanaque nese ano de 1582. E é que como di a contraportada, este é un libro para "coller nas patacas" a pais e profes...

    ResponderEliminar
  6. Falamos de tantas cousas e creemos saber tanto, que preguntas sobre temas tratados cotidianamente somos imposibles de responder.
    Asi é o ser humano, o que sabe, sabeo pero non sabe porque o sabe. jeje

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...