Saltar ao contido principal

Acordándome de vós

Hai días en que un recorda o porqué deste blog. Na radio, na tele, no xornal, en internet... Levo todo o día atopando cousas para compartir con vós: cos que algún día fostes alumnos, ou cos que o sodes agora. E é que a actualidade cúspenos Xeografía á cara. Os dous bonitos exemplos de hoxe van de relevo, e do como se forma.

Exemplo 1. Abro a edición dixital de El País e atópome en portada unha de Forzas Internas da Terra metidas en faena: cada puntiño da imaxe é un dos dez mil sismos! que avisan do volcán submariño a piques de medrar en Hierro, Canarias.
Exemplo 2. Sento a comer, e nos informativos da tele pasan estas tremendas imaxes de Axentes Externos (ventos, xeo, golpes de mar...) modificando o relevo en plan bruto, ao cargarse salvaxemente un acantilado no SO de Inglaterra.



Para iso serve a Xeografía.  Para entender o telediario, por exemplo. Ou para comprender o pequenos e indefensos que resultamos fronte a unha natureza enorme e salvaxe. 

Exemplos doutros días de planeta xoguetón, facendo clic en: volcán submariño en erupción no océano Pacífico, corremento de terras en Italia, ou terremoto e posterior tsunami do ano pasado en Xapón.
Etiquetas:

Comentarios

  1. Andrea Ledo11/10/11

    Ai a xeografía...coas formas do relevo andamos nós ás voltas! Cousas descoñecidas, pero que están ben, polo menos saber como se formou Galiza por exemplo, a min eso gústame jaja agora os comentarios de mapas topográficos por exemplo...ai non, iso nadiña...pero bueno, de aquí a selectivo malo será!

    ResponderEliminar
  2. Miguel11/10/11

    Tranquila Andrea, porque no selectivo non se estilan os comentarios de mapas topográficos. Hai anos que non cae un. Pero bueno, haberá outros... Moito ánimo,e sacade proveito dos exemplos das noticias.

    ResponderEliminar
  3. Sandra11/10/11

    Buf!impresionante! e que medo estar preto ou ter que vivir algo así.

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira12/10/11

    Si que asusta, Sandra; pero o saudable é pensar que un día tamén nos tocará a nós. Saudable é coñecer onde vivimos, para saber o que un día nos pode pasar (todo o mundo sabe da orixe volcánica das Canarias) e estar preparados para afrontalo sen aspaventos e berros de incompresión. Saudable é saber, en definitiva, para ter preparada a nosa moeda para o barqueiro.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis