Saltar ao contido principal

Tras a tormenta... Calma (Amélie)

Que razón tiñades: que dura é a Selectividade! Creo que quedei tan canso acompañando, como cando fun facer os meus exames. Pero o reto pasou, e agora só queda esperar polos resultados. Bueno, iso a vós. Porque eu apunteime (de bo grado) a outra maratón, e un día despois, 106 exames de Xeografía de Selectividade esperan impacientes o seu turno de corrección sobre a miña mesa.

Nunca traballo con música, e menos se teño que corrixir. Pero antes de coller o bolígrafo vermello, sempre trato de sentirme positivo e en calma. E moitas veces consígoo cuns minutos de música tranquila e optimista. Desa que invita a pechar os ollos para regalarche o mundo que soñas.


Para este propósito, unha das miñas favoritas é a música de Amélie. Esa rapaza de mirada intelixente, travesa e alegre, que un día decidiu que a súa vida só tería sentido se a destinaba a mellorar a vida dos demais. Amélie é unha peli (máis, AQUÍ) dunha beleza tan rara e potente que, lonxe de colocar, descolócate. Mentres dura, non podes deixar de sorrir, abrumado ante a súa orixinalidade. Cando remata, non podes deixar de recordala. Gustaríache poder ter a Amélie preto. Ou mellor aínda, ter un pouco de Amélie. Algúns dos temas da súa banda sonora, serviranme estes días para lograr o punto exacto de ánimo antes de sentarme a corrixir. Podedes escoitalas facendo clic sobre cada unha das dúas imaxes desta entrada. A primeira, un piano fermosísimo. A segunda, toda a alegría vital da película. 


A vós, desexo que vos guste... E a eles, como a todos os examinados, por suposto, moita sorte.

Comentarios

  1. Martinha12/6/11

    "Elle va change ta vie.."

    Fai bastante tempo que non viña por aquí... e... sabes qué sorriso cando abro isto e me atopo con Amélie? :)

    A peli é xenial.. e a banda sonora.. qué vou
    decir eu.. "Son tiempos difíciles para los soñadores", pero cada vez q a toco ou a escoito... Sí, certamente "invita a pechar os ollos para regalarche o mundo que soñas".



    Desde que me pasen estes días de agobio terei que ler todo o atrasado, pois hoxe xa nn teño tempo a máis.. e tamén me gusta dosificar algo as "moedas"... Gracias por cada unha delas ;)

    ResponderEliminar
  2. Nerea12/6/11

    Paz, tranquilidade, enerxía positiva, ... podería seguir así nomeando todo o que me transmiten esas bandas sonoras pero ti dixéchelo moi ben no título CALMA.
    Encántaronme as cancións e na época que estamos (polo menos eu) agradécese a calma e a tranquilidade!
    Sen dúbida Amelie unha película para sorrir, pero non dende un punto de vista cómico se non de felicidade!

    ResponderEliminar
  3. Miriam12/6/11

    Ohh!realmente preciosas...deixaronme sen palabras. Certamente transmiten tranquilidade, algo que se precisa (e moito)estes días.
    Creo que estou na obriga de darche as gracias por poñer este tipo de cancións e xustamente ahora, que polo menos eu é cando máis as necesito. Gracias!

    ResponderEliminar
  4. Grazas a vós, por vir recoller as "moedas". É un pracer compartilas.
    Miriam: se che gusta a música, a película é un valor seguro!
    Marta: hai algún comentario por aí, recente, no que te mencionamos! A ver se o atopas!

    ResponderEliminar
  5. Nerea15/6/11

    Por certo sabedes dalgunha outra peli da mesma temática ou moi parecida a de Amelie?
    é que me encantou e despois de unha época de agobio non ven nada mal! Grazas :)

    ResponderEliminar
  6. É que Amélie é única... E iso é o mellor que ten!
    Viches "Gran Torino"?

    ResponderEliminar
  7. Anónimo15/6/11

    Eu hoxe mesmo alugo "Amélie" no vídeo clube,encántame a calma da súa banda sonora.De feito,hoxe estou algo estresada e "enfurruñada" e púxena no ordenador e relaxoume.Qué paz!
    Nerea,seguramente tamén che guste : "La vida es bella",é triste,pero moi bonita,gañou un Oscar.E a que di Miguel "Gran Torino" é impresionante,moi emocionante.Gústavos seguro.
    Noraboa Miguel,tódolos días entro neste blog para ver con que nova entrada nos sorprendes e ensinas.Grazas!!Sandra.

    ResponderEliminar
  8. Anónimo16/6/11

    Eu digo o mesmo ca Marta...
    Nada mellor ca ela para recordarche que hai que facerlle ben ó mundo. E por moito que algúns pensen que é unha ''francesada empalagosa''(dise o pecado pero non o pecador,jaja), a min Amélie tamén me cambiou a vida!
    Eu, ademais da música,quédome cos valores que a min me inculcou. Indirectamente Amélie convenceume a través das súas esceas que se debe ser como cada un é e non como a sociedade che manda ser.

    PD: esperemos que os demais correctores escoitasen tamén moita música para relaxarse antes de agarralo bolígrafo...jeje

    ResponderEliminar
  9. Anónimo16/6/11

    PD2: a Alba R. non lle funciona o de poñer ''Nombre/URL'' :(

    ResponderEliminar
  10. LucíaE16/6/11

    Xa oín que existía esta entrada nun blog, e penso que necesito comentar :)
    Que eu vise Amélie surxiu de que tiña que tocar unha canción dela, e entón para meterme en ambiente, recomendaronma.
    En poucas palabras, é destas películas que hai que ver...e destas películas que cando a rematas, quedas cunha sensación de plenitude dentro de ti que che fai pensar o feliz que eres sento TI mesmo. É xenial ;)

    ResponderEliminar
  11. Alba R: é que a diferenza, é o que nos fai ricos. Se o pensamos, dá un pouco igual ao que apliquemos: cor, lingua, libro, peli, cultura, destino, físico, paisaxe... Xa o dicía a Xeografía de 2ºBAC: Diversidade!!!!

    Lucía E: oxalá descubramos aquí unhas cantas pelis máis coma esta. Con tres ou catro, amañaríamos o mundo! Que canción de Amélie foi a que tiveche que tocar?

    ResponderEliminar
  12. Nerea17/6/11

    Grazas Sandra pola recomendación! Dende que a vexa xa comentarei de novo para dar a miña impresión!!!

    ResponderEliminar
  13. LucíaE17/6/11

    Pois foi a da Redécouverte:)

    ResponderEliminar
  14. Redécouverte, para todos vós:
    http://www.youtube.com/watch?v=rHKuyqB0Knw

    ResponderEliminar
  15. Marcela20/6/11

    Ola, vino comentario de Nerea e gustaríame recomendar unha das pelis que se quedaron na miña memoria, desas que non lembras os actores as bso nin o tempo ou espacio, simplemente a idea..hai moitísimo tempo que a vin polo que non vos aseguro que sexa boa pero sí a esencia. Pay it forward, en castelán Cadena de favores. Espero que a vexades e que despois me contedes;)

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...