Saltar ao contido principal

Rock e Xeografía

O voso día a día está plagado de detalles que serven para ensinar Historia, Ciencias, Lingua ou o que nos propoñamos. Por exemplo, na música. Pasou esta mesma semana na clase de 2ºBAC. Un tema do grupo de rock urbano Extremoduro serviunos para ilustrar o por que da emigración en determinadas áreas de España e para acompañar unha pirámide de poboación estremeña. Pero serviría igualmente para falar de Historia, Cultura Clásica ou figuras literarias.

Na peza Extremaydura, entre notas de roubos, desamor e sexo (o clásico neste grupo), e alusións a Deus e ao mito de Prometeo, atopamos moito fartazgo de terra inhóspita e maltratada: exceso de pantanos (os plans de repoboación durante o franquismo), contaminación nuclear (Estremadura ten dous reactores nucleares, dun total de oito en España), e ausencia de oportunidades económicas (voitres, landras, e pouco máis). En definitiva, o noxento (de aí o vómito inicial) cansancio propio do emigrante.

Cun Clic no disco, escoitamos o tema!


Alguén dá máis información en tan pouco tempo?
Etiquetas:

Comentarios

  1. Unknown18/5/11

    A conciencia non me permite deixar este apartado sen aportación : )
    bueno, para empezar... algo que estamos montando o grupo de acordeóns da Escola de música de Meira é que me parece boa idea deixar aquí...
    http://www.youtube.com/watch?v=RUAPf_ccobc

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira18/5/11

    Buf! Encántame! A música, e ata o título: libertango.
    Teremos a posibilidade de vervos algún día aquí, nunha entrada propia? (un trociño dun ensaio, a estrea, unha actuación calquera,...). Creo que lle gustaría a todo o mundo.

    ResponderEliminar
  3. Martinha12/6/11

    Sí q se pode aprender bastante con eses detalles dos q falas!

    Extremoduro.. sí, gústame.. transmíteme cousas.. :). jaja

    Non sei cómo apareceu aquí Piazzolla..Pero permitídeme engadir:

    http://www.youtube.com/watch?v=JytXR0qzsvs


    Son as dúas pezas que vamos tocar en Meira o día 25, no concerto d fin de curso!

    Pois.. home, non sei, por min non habería problema! habería que grabar e esas cousas.. jaja

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira13/6/11

    Encántame ter aquí o adianto do que sexa no que estades traballando. Gracias.
    Hai que estar nese concerto do día 25!
    Marta: tómoche a palabra! Por favor, cando poidas, escríbeme á miña dirección de correo, e así plantéxoche a idea coa que ando, a ver que che parece.

    ResponderEliminar
  5. Martinha18/6/11

    Oh! Vasnos ir ver? ...

    :)

    Por certo, xa vin o correo! cando teña tempo cóntoche!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis