Saltar ao contido principal

La Ola: Podería suceder hoxe?

-La Alemania nazi fue una mierda, ya lo he pillado. 
-Sí, nazis de mierda! Aquí ya no puede volver a pasar algo así...
-Pensáis que en Alemania no sería posible que volviera de nuevo una dictadura, ¿no? 
-De ningún modo, ya hemos aprendido la lección!



Así que Rainer, o profesor, inicia un experimento na clase para demostrar aos seus alumnos que as ditaduras sempre son posibles, incluso hoxe e aquí.  A ver se vos sonan os ingredientes necesarios para que se dea unha ditadura: crise, paro galopante, crecente exclusión social, decepción política, inxustiza social, extremismos en aumento... Este é o caldo de cultivo. Non estamos moi lonxe del, verdade?

Engádaselle Líder, Grupo, Orde, Normas, Disciplina, Símbolos, Violencia, Propaganda, Solidariedade, Entusiasmo e un chisco de Manipulación e Censura do que non é coma eles, e xa o temos...  Que temos? Isto:



E agora, voltemos á pregunta... 
Sería posible unha ditadura hoxe e aquí?
La Ola, Dennis Gansel, 2008.

Comentarios

  1. Imposible esquecer a primeira vez que proxectei esta película na clase. Foi nun 4ºESO, en Meira, cuns alumnos para os que, dalgún modo, sempre seguín (e seguirei) preparando as miñas clases. Mentres a pelí discorría, eu ía escribindo no encerado as características das ditaduras. Ao volverme, vía nas súas caras un espello da evolución da película: do entusiasmo inicial nas facianas (calquera querería estar naquel curso de autocracia), foise pasando á sorpresa de ver como medraba a "ola", ao agobio de verse nun problema cada vez máis grande, ao desexo case implorante de que ninguén fixese unha tolemia, e á mirada atónita e asustada de quen ve un final imposible. Pero un final que non podía ser diferente ao que foi... Todo isto é o que fai grande a esta peli. E hoxe, neste mundo convulso, quizá sexa máis necesario que nunca recordala.

    ResponderEliminar
  2. Nerea 1º BAC6/6/11

    Esta película está moi ben feita!! A xente non se da conta que todo o que pasou pode volver a suceder. Como di o meu profesor de historia (José) o fascismo a simple vista pode resultar atractivo.
    Aproveito para deixarche o enlace dun blog que estamos comezando Marcela, Miriam e eu!
    http://diasdesolechoiva.blogspot.com

    ResponderEliminar
  3. Non hai nada que valore tanto no cine, como a súa capacidade para facernos entender e vivir.
    Sodes unhas valentes! Non agardaba menos.

    ResponderEliminar
  4. Anónimo16/6/11

    Alba(Malva) di...:
    Xa botaba en falta ''La Ola'', pero sabía que tarde ou cedo aparecería por aquí! A verdade é que foi unha película que penso que nos marcou a todos, a min en especial. Doutra maneira non entenderiamos mellor todo o que arrodea a un réxime autoritario coma o que se amosa no filme.
    O sentimento de culpabilidade do profesor Rainer,penso eu, extrapólase ao espectador de tal maneira...
    segundo o meu parecer unha película desas que se precisan para educar a este mundo...

    ResponderEliminar
  5. Botábate en falta, Malva, surfeando esta "ola"! Lémbrome que a cara de Rainer, ao final da peli, deixou a moitos coa dúbida de que é o que estaría pensando exactamente nese momento...

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...