Saltar ao contido principal

Ana Pastor: carreiras sen saída?

"Non estudes iso: esa carreira non ten saída...". Escoiteino moito cando andaba coa selectividade a voltas... Xa vedes que non fixen moito caso. Agora tócavos a vós elixir, e creo que é bo momento para compartir este vídeo.

Clic en Ana para entendelo:

Ana Pastor é unha periodista de 33 anos, coma min. Estudou unha carreira mal pagada, e moi mal vista en España debido a certos formatos rosa que nada teñen que ver co periodismo. Deulle igual. Tras formarse e traballar en prensa, radio e televisión, presenta "Los desayunos de TVE". É unha periodista intelixente, lúcida, combativa e valente. Moi valente. Entregada ao seu traballo. E iso é algo que só é posible cando un fai o que lle entusiasma. Imposible doutro xeito.

Estudade o que vos guste, para poder traballar no que vos gusta. 
A partir de aí, o demais virá. Seguro.

 Ou como se di na peli Cinema Paradiso: "fagas o que fagas, ámao" 
Etiquetas:

Comentarios

  1. Unknown13/5/11

    Miguel! Non sei se viches Buenafuente onte, saía un rapaz con algunha especie de enfermidade dexenerativa nunha carreira de rodas... para min unha verdadeira lección... por como enfronta todo... non consigo acordarme do nome, era Albert algo.. ou algo así! Agradeceríache que mo deixases por aquí se sabes do que che falo...GRACIASSS!

    ResponderEliminar
  2. Miguel Abraira13/5/11

    Non o vin, Malva! Pero agradézoche un montón o que me dis. Era Albert Casals, e agora que o vin coincido contigo: paréceme unha pasada. A entrevista está enteiriña aquí:
    http://www.lasexta.com/sextatv/buenafuente/entrevista_completa_a_albert_casals___tu_llevas_gafas__yo_llevo_silla/236573/191
    De todos modos, vou tentar colgalo nunha entrada dentro do blog.

    ResponderEliminar
  3. Unknown15/5/11

    Bueno... non sei se convén dicir que ''Malva'' e Alba R. son a mesma persoa...jaja
    Gracias por buscalo!

    ResponderEliminar
  4. Miguel Abraira15/5/11

    Xa imaxinas que a min non me facía falta! Pero ao asinar así, decidín manter ese inconfundible alcume.
    Gracias a ti, por falarme del! Espero que aquí poidamos compartir outros moitos.

    ResponderEliminar
  5. Unknown18/5/11

    oh...''inconfundibilísimo''...jeje
    é que me pareceu raro que o puxeses así,pero entón xa está!
    Iso espero eu tamén!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...
Publicar un comentario
Ler máis

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...
2 comentarios
Ler máis

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...
2 comentarios
Ler máis