Saltar ao contido principal

A metamorfose

"La Metamorfosis" vista por Peter Kuper
Baixo o apodo de clásicos, hai novelas incribles, que normalmente non aparecen expostas nos estantes do Carrefour porque o mercado pasa delas. Pero están aí, e seguen entusiasmando a quen as escollen. 
Cando leas un destes libros, desexarás descubrilos todos. 

Empezamos cun gran exemplo?

"A metamorfose", de Kafka. 
Prepárate para a sorpresa desde o mesmo inicio. Vaiche encoller a alma. Vaste sentir protagonista do absurdo. Vas querer saír, pero non has poder. A angustia vai medrar en ti conforme devores as páxinas. E cando chegues ao final, vas suspirar, case aliviado por teres rematado. E entón, só entón, preguntaraste se non somos na realidade tan absurdos e angustiosos como a mente de Kafka nos debuxou… 

Que este incrible inicio, semente en ti a inquedanza de lelo:





Cuando Gregorio Samsa se despertó una mañana después de un sueño intranquilo, 
se encontró sobre su cama convertido en un monstruoso insecto...

Comentarios

  1. Asun3/5/11

    O que fai grande a historia de Gregor Samsa e a sensación de agobio que se desprende das súas páxinas. Segundo avanzas na lectura parece que ti mesmo estás compartindo con el o seu cuarto e esa absurda situación. Creo que todos os lectores sufrimos unha pequena transformación ao rematar o libro.
    Unha gran novela para iniciar esta andaina! Parabéns!

    ResponderEliminar
  2. O inicio é tan brutal e inesperado, que nunca imaxinas que o agobio inicial poida medrar... Empezas a pensar doutra forma, cando Gregor ten que dicirlle á súa familia o que lle pasa e agardar dela unha reacción que calme a súa dor.
    Grazas Asun!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...