Saltar ao contido principal

Cando os vampiros son nenos

Desde que lin Drácula (un día adicarémoslle unha entrada propia a este tremendo librako), ando coma un vampiro tolo á procura dunha peli que estea á altura da novela de Bram Stoker, pero sen tópicos baratos, nin historias trilladas. Atopeina estes días, onde menos a esperaba: no cine sueco.
Ollo, non esperedes o de sempre: "Déjame entrar" é unha peli de vampiros diferente.
Se cadra, a mellor.


Por certo, esta sección chámase "Pelis DeD": 
DeD, son Denís e Duarte: músicos, cinéfilos, artistas, heavys, alumnos.
Para eles vai esta sección, que beberá moito dos seus consellos... e quen sabe se das súas pelis.

Comentarios

  1. Anónimo10/5/11

    Xa que hai que descansar entre tanto exame (sí,xa se van acabar!!!)permítome inaugurar esta entrada. Encántame a idea do blog, a formulación e os contidos. Aínda que debo dicir que boto algo de menos unha mención a ''La Ola''. De todas maneiras supoño que xa a terías pensada...:)
    Ah,e debido á miña marabillosa vista(o proxector da clase tampouco axuda moito...) e ao que captei auditivamente(como era iso?jej) pensei que o nome da sección era pelis ''DEZ!'' Non sei se había xa un xogo de palabras no medio e eu non me dera conta...de tódalas maneiras, eloxio o nome de DeD, hai que dicir que eu tamén me culturizo gracias á piratería de DeD...e en última instancia, ós seus coñecementos...distintos...especiais.
    PD: non lles ensines isto que aínda se van poñer melancólicos...
    PD2: Xenial blog!
    Alba (''R'')

    ResponderEliminar
  2. Encantado de que inaugures, Alba! Que sexan moitas máis.
    Grazas (tamén) á miña extraordinaria dicción, escoitache DEZ... Pero bueno, as "Pelis DeD" tamén son un pouco pelis sobresaíntes, así que o de "Dez", mira ti por onde, non lles caería mal... (Non lles ensines isto tampouco, que aínda se van poñer melosos).
    Por suposto, tómoche a palabra no da "Ola". Unha peli que, cando a vimos por primeira vez, máis que ola foi un tsunami!
    Ah, e grazas polo cumprido.

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Grazas por comentar!

Publicacións populares deste blog

Petos de ánimas: o medo como arma

  “ Un alma tienes y no más, si la pierdes qué harás ” . Eso pon nalgúns coma este. Glups. Coñeces os petos de ánimas?... De noite e, coa única luz dunha vela, a imaxe impresiona. E xuro que non a puxen eu. Este está nun cruce de camiños, sobre unha pilastra. As figuras representan tres almas (unha delas con mitra, polo tanto un bispo) ardendo terrorificamente entre enormes lapas de lume no Purgatorio, cunha pomba (o espírito santo) sobre as súas cabezas. Se un se achega ben, aínda é posible descubrir restos da pintura vermella nas lapas, engadindo unha dose extra e moi truculenta de realismo. Qué demo é esto? E por que hai unha vela aí? Explícoche: Un PETO é unha hucha. Non a ves, pero detrás do cirio da foto hai un oco para depositar moedas nunha caixa baixo chave. Chave que por certo tería o párroco. As ÁNIMAS son as almas. Almas de persoas mortas que, por algún motivo, non poden acceder aínda ao ceo. E aí están, pasándoo mal, penando. E dando pena. O PURGATORIO sería ese espaz...

Equinoccio versión San Miguel de Celanova

Aliados coa natureza, tamén nós podemos facer cousas incribles . Mirade que beleza. Hai máis de mil anos, polo século X, os monxes do mosteiro de Celanova decidiron construír no horto do convento unha capela diminuta para honrar coas súas oracións ao fundador do mosteiro. Diminuta e única no seu estilo, entre visigodo e mozárabe. Tan perfecta que a capela está matematicamente aliñada para captar polas ventás a luz do amencer en dous días concretos e moi especiais do ano: o equinoccio de primavera e o de outono .   E a que non sabedes que día foi hoxe...? Vía Nun par de minutos espectaculares , a luz do sol cólase polas estreitas ventás da fachada Leste e, tras atravesar como un coitelo o escuro interior da capela, sae exactamente pola estreitísima ventá que decora a fachada contraria, formando o rosetón de luz que tan ben se ve na fotografía. Non sei que pensarían os monxes cando vían isto cada primeiro día da primavera e o outono... Cun espectáculo así, preg...

A memoria da choiva

Ollo... Esquecédevos da riquiña  Os fillos do mar . A nova novela de Pedro Feijoo entra polos ollos de maneira despiadada e con auténtica ira. A ira de Rosalía, que emerxe vingadora nunha serie de brutais crimes . Todo iso que nos contaron dunha Rosalía de Castro feble, depresiva e nostálxica quizais non era máis cá un monte de merda arroxado sobre a súa verdadeira personalidade. É que non o vedes? A moitos lobos interesáballe vendela así, manipulada e desdebuxada ata o extremo. Pero sen que eles puideran sabelo, todo ese conto, todas esas mentiras foron inxectando nalguén que permanecía oculto " un sangue negro, duro coma o ferro, un río mesto e pegañento de cólera e desesperación ". E agora, cando menos o agardaban, chegou a hora. Alguén está a tomarse, con violencia e brutalidade extremas,  a xustiza pola man . Santiago de Compostela, ese impresionante escenario . Un coñecido colaborador televisivo aparece asasinado na súa casa cun ferro de vinte e dous centímetr...